EMPURRADOS AO DESERTO
Marcos presenta a escena de Xesús no deserto como un resumo da súa vida. Sinalo algunhas claves. Segundo o evanxelista, «o Espírito empuxa a Xesús ao deserto». Non é unha iniciativa súa. É o Espírito de Deus o que o despraza ata colocalo no deserto: a vida de Xesús non vai ser un camiño de éxito fácil; máis ben espéranlle probas, inseguridade e ameazas.
Prén o «deserto» é, ao mesmo tempo, o mellor lugar para escoitar, en silencio e soidade, a voz de Deus. O lugar ao que hai que volver en tempos de crise para abrirlle camiños ao Señor no corazón do pobo. Así se pensaba na época de Xesús.
No deserto, Xesús «é tentado por o Satanás». Nada se di do contido das tentacións. Só que proveñen do «Satanás», o Adversario que busca a ruína do ser humano destruíndo o plan de Deus. Xa non volverá aparecer en todo o evanxeo de Marcos. Xesús veo actuando en todos aqueles que o queren desviar da súa misión, incluído Pedro.
O breve relato termina con dúas imaxes en forte contraste: Xesús «vive entre feras», pero «os anxos sérveno». As «feras», os seres máis violentos da creación, evocan os perigos que ameazarán sempre a Xesús e o seu proxecto. Os «anxos», os seres máis bos da creación, evocan a proximidade de Deus que bendí, coida e defende a Xesús e a súa misión.
O cristianismo está vivindo momentos difíciles. Seguindo os estudos sociolóxicos, nós falamos de crises, secularización, rexeitamento por parte do mundo moderno. Pero tal vez, desde unha lectura de fe, habemos de dicir algo máis: Non será Deus quen nos está empuxando a este «deserto»? Non necesitabamos algo disto para liberármonos de tanta vangloria, poder mundano, vaidade e falsos éxitos acumulados inconscientemente durante tantos séculos?
Nunca elixiriamos nós estes camiños. Esta experiencia de deserto, que irá crecendo nos próximos anos, é un tempo inesperado de graza e purificación que temos de agradecer a Deus. El seguirá coidando o seu proxecto. Só se nos pide rexeitar con lucidez as tentacións que nos poden desviar unha vez máis da conversión a Xesús Cristo.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
