O SUFRIMENTO TEN DE SER TOMADO EN SERIO
Xesús chega a Naín cando na pequena aldea se está a vivir un feito moi triste. Xesús vén do camiño, acompañado dos seus discípulos e dun grande xentío. Da aldea sae un cortexo fúnebre camiño do cemiterio. Unha nai viúva, acompañada polos seus veciños, leva, para enterrar, ao seu único fillo.
En poucas palabras, Lucas describiunos a tráxica situación da muller. É unha viúva, sen esposo que a coide e protexa naquela sociedade controlada polos varóns. Quedáballe só un fillo, pero tamén este acaba de morrer. A muller non di nada. Só chora a súa dor. Que vai ser dela?
O encontro foi inesperado. Xesús viña anunciar tamén en Naín a Boa Noticia de Deus. Cal será a súa reacción? Segundo o relato, «o Señor mirouna, conmoveuse e díxolle: Non chores». É difícil describir mellor ao Profeta da compaixón de Deus.
Non coñece á muller, pero míraa detidamente. Capta a súa dor e soidade, e conmóvese ata as entrañas. O abatimiento daquela muller chégalle ata dentro. A súa reacción é inmediata: «Non chores». Xesús non pode ver a ninguén chorando. Necesita intervir.
Non o pensa dúas veces. Achégase ao féretro, detén o enterro e di ao morto: «Mozo, a ti cho digo, érguete». Cando o rapaz se reincorpora e comeza a falar, Xesús «entrégallo á súa nai» para que deixe de chorar. De novo están xuntos. A nai xa non estará soa.
Todo parece sinxelo. O relato non insiste no aspecto prodixioso do que acaba de facer Xesús. Invita aos seus lectores a que vexan nel a revelación de Deus como Misterio de compaixón e Forza de vida, capaz de salvar ata da morte. É a compaixón de Deus a que fai a Xesús tan sensíbel ao sufrimento da xente.
Na Igrexa habemos recuperar canto antes a compaixón como o estilo de vida propio dos seguidores de Xesús. Habémola rescatar dunha concepción sentimental e moralizante que a desprestixiou. A compaixón que esixe xustiza é o grande mandato de Xesús: «Sede compasivos como o voso Pai é compasivo».
Esta compaixón é hoxe máis necesaria do que nunca. Desde os centros de poder, todo se ten en conta antes que o sufrimento das vítimas. Funciónase coma se non houbese doentes nin perdedores. Desde as comunidades de Xesús tense de escoitar un berro de indignación absoluta: o sufrimento dos inocentes ten de ser tomado en serio; non pode ser aceptado socialmente como algo normal pois é inaceptábel para Deus. El non quere ver a ninguén chorando.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
