NON DESPREZAR AO PROFETA
O relato non deixa de ser sorprendente. Xesús foi rexeitado precisamente no seu propio pobo, entre aqueles que crían coñecelo mellor do que ninguén. Chega a Nazaret, acompañado dos seus discípulos, e ninguén sae ao seu encontro, como sucede ás veces noutros lugares. Tampouco o presentan aos enfermos da aldea para que os cure.
A súa presenza só esperta neles asombro. Non saben quen lle puido ensinar unha mensaxe tan chea de sabedoría. Tampouco se explican de onde provén a forza curadora das súas mans. O único que saben é que Xesús é un traballador nado nunha familia da súa aldea. Todo o demais «resúltalles escandaloso».
Xesús séntese «desprezado»: os seus non o aceptan como portador da mensaxe e da salvación de Deus. Fixéronse unha idea do seu veciño Xesús e resístense a abrírense ao misterio que se encerra na súa persoa. Xesús recórdalles un refrán que, probablemente, coñecen todos: «Non desprezan a un profeta mais que na súa terra, entre os seus parentes e na súa casa».
Ao mesmo tempo, Xesús «estráñase da súa falta de fe». É a primeira vez que experimenta un rexeitamento colectivo, non dos dirixentes relixiosos, senón de todo o seu pobo. Non esperaba isto dos seus. A súa incredulidade chega ata a bloquear a súa capacidade de curar: «non puido facer alí ningún milagre, só curou algúns enfermos».
Marcos non narra este episodio para satisfacer a curiosidade dos seus lectores, senón para advertir ás comunidades cristiás que Xesús pode ser rexeitado precisamente por quen cre coñecelo mellor: os que se encerran nas súas ideas preconcibidas sen abrírense nin á novidade da súa mensaxe nin ao misterio da súa persoa.
- Como estamos acollendo a Xesús os que nos creemos «seus»?
- No medio dun mundo que se fixo adulto, non é a nosa fe demasiado infantil e superficial?
- Non vivimos demasiado indiferentes á novidade revolucionaria da súa mensaxe?
- Non é estraña a nosa falta de fe na súa forza transformadora?
- Non temos o risco de apagarmos o seu Espírito e desprezar a súa Profecía?
- Esta era a preocupación de Paulo de Tarso: «Non apaguedes o Espírito, non desprecedes o don de Profecía. Revisádeo todo e quedádevos só co bo» (1 Tes 5,19-21). Non necesitamos algo disto os cristiáns dos nosos días?
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
