DESENMASCARAR A INSENSATEZ
O protagonista da pequena parábola do «rico insensato» é un terratenente como aqueles que coñeceu Xesús na Galilea. Homes poderosos que explotaban sen piedade aos campesiños, pensando só en aumentar o seu benestar. A xente temíaos e envexaba: sen dúbida eran os máis afortunados. Para Xesús, son os máis insensatos.
Sorprendido por unha colleita que desborda as súas expectativas, o rico propietario vese obrigado a reflexionar: «Que farei?». Fala consigo mesmo. No seu horizonte non aparece ninguén máis. Non parece ter esposa, fillos, amigos nin veciños. Non pensa nos campesiños que traballan as súas terras. Só lle preocupa o seu benestar e a súa riqueza: a miña colleita, os meus celeiros, os meus bens, a miña vida…
O rico non se dá conta de que vive encerrado en si mesmo, prisioneiro dunha lóxica que o deshumaniza baleirándoo de toda dignidade. Só vive para acumular, almacenar e aumentar o seu benestar material: «Construirei celeiros máis grandes, e almacenarei alí todo a gra e o resto da miña colleita. E entón direime a min mesmo: Home, tes bens acumulados para moitos anos; tómbate, come e dáte boa vida».
De súpeto, de xeito inesperado, Xesús faille intervir ao mesmo Deus. O seu grito interrompe os soños e ilusións do rico: «Necio, esta noite vanche esixir a vida. O que acumulaches, de quen será?». Esta é a sentenza de Deus: a vida deste rico é un fracaso, é unha insensatez.
Agranda os seus celeiros, pero non sabe ensanchar o horizonte da súa vida. Acrecenta a súa riqueza, pero empequenece e empobrece a súa vida. Acumula bens, pero non coñece a amizade, o amor xeneroso, a alegría nin a solidariedade. Non sabe dar nin compartir, só acaparar. Que hai de humano nesta vida?
A crise económica que estamos a sufrir é unha «crise de ambición»: os países ricos, os grandes bancos, os poderosos da terra… quixemos vivir por encima das nosas posibilidades, soñando con acumular benestar sen límite algún e esquecendo cada vez máis aos que se afunden na pobreza e a fame. Pero, de súpeto a nosa seguridade veu abaixo.
Esta crise non é unha máis. É un «signo dos tempos» que habemos ler á luz do evanxeo. Non é difícil escoitarmos a voz de Deus no fondo das nosas conciencias: «Xa abonda de tanta insensatez e tanta insolidariedade cruel». Nunca superaremos as nosas crises económicas sen loitar por un cambio profundo do noso estilo de vida: temos de vivir de xeito máis austero; habemos compartir máis o noso benestar.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
