ATRACCIÓN POR XESÚS
O evanxelista Xoán repite unha e outra vez expresións e imaxes de gran forza para recordar a todos que han de achegárense a Xesús para descubriren nel unha fonte de vida nova. Un principio vital que non é comparábel con nada do que poidan coñecer con anterioridade.
Xesús é «pan baixado do ceo». Non ha ser confundido con calquera fonte de vida. En Xesús Cristo podemos alimentármonos dunha forza, unha luz, unha esperanza, un alento vital… que veñen do misterio mesmo de Deus, o Creador da vida. Xesús é «o pan da vida».
Por iso, precisamente, non é posíbel atoparse con el de calquera xeito. Temos de ir a todo o máis fondo de nós mesmos, abrirnos a Deus e «escoitar o que nos di o Pai». Ninguén pode sentir verdadeira atracción por Xesús, «se non o atrae o Pai que o enviou».
O máis atractivo de Xesús é a súa capacidade de dar vida. O que cre en Xesús Cristo e sabe entrar en contacto con el, coñece unha vida diferente, de calidade nova, unha vida que, dalgún xeito, pertence xa ao mundo de Deus. Xoán atrévese a dicir que «o que coma deste pan, vivirá para sempre».
Se nas nosas comunidades cristiás non nos alimentamos do contacto con Xesús, seguiremos ignorando o máis esencial e decisivo do cristianismo. Por iso, nada hai pastoralmente máis urxente que coidarmos ben a nosa relación con Xesús o Cristo.
Se na Igrexa non nos sentimos atraídos por ese Deus encarnado nun home tan humano, próximo e cordial, ninguén nos sacará do estado de mediocridade no que vivimos sumidos de ordinario. Ninguén nos estimulará para irmos máis lonxe que o establecido polas nosas institucións. Ninguén nos alentará para ir máis adiante que o que nos marcan as nosas tradicións.
Se Xesús non nos alimenta co seu Espírito de creatividade, seguiremos atrapados no pasado, vivindo a nosa relixión desde formas, concepcións e sensibilidades nadas e desenvolvidas noutras épocas e para outros tempos que non son os nosos. Pero, entón, Xesús non poderá contar coa nosa cooperación para procrear e alimentar a fe no corazón dos homes e mulleres de hoxe.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
