VIVIRMOS DA SÚA PRESENZA
O relato de Juan non pode ser máis suxestivo e interpelante. Só cando ven a Xesús resucitado no medio deles, o grupo dos discípulos transfórmase. Recuperan a paz, desaparecen os seus medos, énchense dunha alegría descoñecida, notan o alento de Xesús sobre deles e abren as portas porque se senten enviados a viviren a mesma misión que el recibira do Pai.
A crise actual da Igrexa, os seus medos e a súa falta de vigor espiritual teñen a súa orixe a un nivel profundo. Con frecuencia, a idea da resurrección de Xesús e da súa presenza no medio de nós é máis unha doutrina pensada e predicada, que unha experiencia vivida.
Cristo resucitado está no centro da Igrexa, pero a súa presenza viva non está arraigada en nós, non está incorporada á sustancia das nosas comunidades, non nutre de ordinario os nosos proxectos. Tras vinte séculos de cristianismo, Xesús non é coñecido nin comprendido na súa orixinalidade. Non é amado nin seguido como o foi polos seus discípulos e discípulas.
Nótase deseguida cando un grupo ou unha comunidade cristiá se sente como habitada por esa presenza invisíbel, pero real e activa de Cristo resucitado. Non se contentan con seguir rutineiramente as directrices que regulan a vida eclesial. Posúen unha sensibilidade especial para escoitaren, buscar, recordar e aplicar o Evanxeo de Xesús. Son os espazos máis sans e vivos da Igrexa.
Nada nin ninguén nos pode aportar hoxe a forza, a alegría e a creatividade que necesitamos para enfrontármonos a unha crise sen precedentes, como pode facelo a presenza viva de Cristo resucitado. Privados do seu vigor espiritual, non sairemos da nosa pasividade case innata, continuaremos coas portas pechadas ao mundo moderno, seguiremos facendo «o mandado», sen alegría nin convicción. Onde atoparemos a forza que necesitamos para recrearmos e reformar a Igrexa?
Temos de reaccionar. Necesitamos de Xesús máis do que nunca. Necesitamos vivirmos da súa presenza viva, recordar en toda ocasión os seus criterios e o seu Espírito, repensarmos constantemente a súa vida, deixarlle ser o inspirador da nosa acción. El pódenos transmitir máis luz e máis forza do que ninguén. El está no medio de nós comunicándonos a súa paz, a súa alegría e o seu Espírito.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
