PRENDER LUME
Son bastantes os cristiáns que, profundamente arraigados nunha situación de benestar, tenden a considerar o cristianismo como unha relixión que, invariabelmente, debe preocuparse de manter a lei e a orde establecida.
Por iso, resulta tan estraño escoitar da boca de Xesús ditos que convidan, non ao inmobilismo e conservadorismo, senón á transformación profunda e radical da sociedade: «vin a prender lume no mundo e oxalá estivese xa ardendo… Pensades que vin a traer ao mundo paz? Non, senón división».
Non nos resulta fácil ver a Xesús como alguén que trae un lume destinado a destruír tanta mentira, violencia e inxustiza. Un Espírito capaz de transformar o mundo, de xeito radical, aínda a costa de enfrontar e dividir ás persoas.
O crente en Xesús non é unha persoa fatalista que se resigna ante a situación, buscando, por cima de todo, tranquilidade e falsa paz. Non é un inmobilista que xustifica a actual orde de cousas, sen traballar con ánimo creador e solidario por un mundo mellor. Tampouco é un rebelde que, movido polo resentimento, bota abaixo todo para asumir el mesmo o lugar daqueles aos que derribou.
Quen entendeu a Xesús actúa movido pola paixón e aspiración de colaborar nun cambio total. O verdadeiro cristián leva a «revolución» no seu corazón. Unha revolución que non é «golpe de estado», cambio calquera de goberno, insurrección ou substitución política, senón procura dunha sociedade máis xusta.
A orde que, con frecuencia, defendemos, é aínda unha desorde. Porque non logramos dar para comer a todos os famentos, nin garantir os seus dereitos a toda persoa, nin sequera eliminar as guerras ou destruír as armas nucleares.
Necesitamos unha revolución máis profunda que as revolucións económicas. Unha revolución que transforme as conciencias dos homes e dos pobos. H. Marcuse escribía que necesitamos un mundo «no que a competencia, a loita dos individuos uns contra outros, o engano, a crueldade e a masacre xa non teñan razón de ser».
Quen segue a Xesús, vive buscando ardentemente que o lume aceso por el arda cada vez máis neste mundo. Pero, primeiro de nada, esíxese a si mesmo unha transformación radical: «só se lle píde aos cristiáns que sexan auténticos. Esta é verdadeiramente a revolución» (E. Mounier).
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
