POR QUE NOS QUEDAMOS?
Durante estes anos multiplicáronse as análises e estudos sobre a crise das Igrexas cristiás na sociedade moderna. Esta lectura é necesaria para coñecermos mellor algúns datos, pero resulta insuficiente para discernirmos cal ha de ser nosa reacción. O episodio narrado por Xoán pódenos axudar a interpretar e vivir a crise con fondura máis evanxélica.
Segundo o evanxelista, Xesús resume así a crise que se está creando no seu grupo: «As palabras que vos dixen son espírito e vida. E, con todo, algúns de vós non cren».
É certo. Xesús introduce nos que o seguen un espírito novo; as súas palabras comunican vida; o programa que propón pode xerar un movemento capaz de orientar o mundo cara a unha vida máis digna e plena.
Pero, non polo feito de estar no seu grupo, está xa garantida a fe. Hai quen se resiste a aceptar o seu espírito e a súa vida. A súa presenza nas contornas de Xesús é ficticia; a súa fe nel non é real. A verdadeira crise no interior do cristianismo sempre é esta: creemos ou non creemos en Xesús?
O narrador di que «moitos se botaron atrás e non volveron ir con el». Na crise revélase quen son os verdadeiros seguidores de Xesús. A opción decisiva sempre é esa: quen se bota atrás e que permanece con el, identificados co seu espírito e a súa vida?
Quen está a favor e quen está en contra do seu proxecto? O grupo comeza a diminuír. Xesús non se irrita, non pronuncia ningún xuízo contra ninguén. Só fai unha pregunta aos que ficaron cabodel: «Tamén vós queredes marcharvos?».
É a pregunta que se nos fai hoxe a quen seguimos na Igrexa: Que queremos nós? Por que ficamos? É para seguir a Xesús, acollendo o seu espírito e vivindo ao seu estilo? É para traballar no seu proxecto?
A resposta de Pedro é exemplar: «Señor, a quen imos acudir? Ti tes palabras de vida eterna». Os quefican, teñende de facelo por Xesús. Só por Xesús. Por nada máis. Comprométense con el. O único motivo para permanecer no seu grupo é el. Ninguén máis.
Por moi dolorosa que nos pareza, a crise actual será positiva se os que ficamos na Igrexa, moitos ou poucos, nos imos convertendo en discípulos de Xesús, é dicir, en homes e mulleres que vivimos das súas palabras de vida.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
