SEN ESPERAR NADA A CAMBIO
Xesús está comendo convidado por un dos principais fariseos da rexión. Lucas indícanos que os fariseos non deixan de espialo. Xesús, con todo, séntese libre para criticar aos invitados que buscan os primeiros postos e, incluso, para suxerirlle ao que o convidou a quen en diante debe invitar.
É esta interpelación ao anfitrión a que nos deixa desconcertados. Con palabras claras e sinxelas, Xesús indícalle como ha de actuar: «Non invites aos teus amigos nin aos teus irmáns nin aos teus parentes nin aos veciños ricos». Pero, hai algo máis lexítimo e natural que estreitar lazos coas persoas que nos queren ben? Non fixo Xesús o mesmo con Lázaro, Marta e María, os seus amigos de Betania?
Ao mesmo tempo, Xesús sinálalle en quen ha pensar: «Invita aos pobres, lisiados, coxos e cegos». Os pobres non teñen medios para corresponderen á invitación. Dos lisiados, coxos e cegos, nada se pode esperar. Por iso, non os invita ninguén. Non é isto algo normal e inevitábel?
Xesús non rexeita o amor familiar nin as relacións amistosas. O que non acepta é que elas sexan sempre as relacións prioritarias, privilexiadas e exclusivas. Aos que entran na dinámica do reino de Deus buscando un mundo máis humano e fraterno, Xesús recórdalles que acoller aos pobres e desamparados ha ser anterior ás relacións interesadas e aos convencionalismos sociais.
É posíbel vivir de xeito desinteresado? Pódese amar sen esperarmos nada a cambio? Estamos tan lonxe do Espírito de Xesús que, ás veces, ata a amizade e o amor familiar están mediatizados polo interese. Non temos de enganarnos. O camiño da gratuidade é case sempre duro e difícil. É necesario aprendermos cousas como estas: dar sen esperar moito, perdoar sen apenas esixir, ser máis pacientes coas persoas pouco agradábeis, axudar pensando só no ben do outro.
Sempre é posíbel recortarmos un pouco os nosos intereses, renunciar de cando en vez a pequenas vantaxes, poñermos alegría na vida do que vive necesitado, regalar algo do noso tempo sen reservalo sempre para nós, colaborarmos en pequenos servizos gratuítos.
Xesús atrévese a dicirlle ao fariseo que o invitou: «Ditoso ti se non che poden pagar». Esta bienaventuranza ficou tan esquecida que moitos cristiáns xa non oíron falar nunca dela. Con todo, contén unha mensaxe moi querida para Xesús:
«Ditosos os que viven para os demais sen recibir recompensa.
O Pai do ceo recompensaraos».
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
