ABRÍRMONOS A XESÚS
A escena é coñecida. Preséntanlle a Xesús un xordo que, a consecuencia da súa xordeira, malamente pode falar. A súa vida é unha desgraza. Só se oe a si mesmo por dentro. Non pode escoitar aos seus familiares e veciños. Non pode conversar cos seus amigos. Tampouco pode escoitar as parábolas de Xesús nin entender a súa mensaxe. Vive encerrado na súa propia soidade.
Xesús acólleo consigo e concéntrase no seu traballo sandador. Introduce os dedos nos seus oídos e trata de vencer esa resistencia que non lle deixa nin permite escoitar a ninguén. Coa súa saliva humedece aquela lingua paralizada para darlle fluidez á súa palabra. Non é fácil. O xordomudo non colabora, e Xesús fai un último esforzo. Respira profundamente, lanza un forte suspiro mirando ao ceo en busca da forza de Deus e, logo, grita ao enfermo: «¡Ábrete!».
Aquel home sae do seu illamento e, por vez primeira, descobre o que é vivir escoitando aos demais e conversando abertamente con todos. A xente fica admirada: Xesús faino todo ben, como o Creador, «fai oír aos xordos e falar aos mudos».
Non é casual que os evanxeos narren tantas curacións de cegos e xordos. Estes relatos son unha invitación a deixarse traballar por Xesús para abrir ben os ollos e os oídos á súa persoa e a súa palabra. Uns discípulos «xordos» á súa mensaxe serán como «tartamudos» ao anunciaren o evanxeo.
Vivir dentro da Igrexa con mentalidade «aberta» ou «pechada» pode ser unha cuestión de actitude mental ou de posición práctica, froito case sempre da propia estrutura psicolóxica ou da formación recibida. Pero, cando se trata de «abrirse» ou «pecharse» ao evanxeo, o asunto é de importancia decisiva.
Se vivimos xordos á mensaxe de Xesús, se non entendemos o seu proxecto, se non captamos o seu amor aos que sofren, encerrarémonos nos nosos problemas e non escoitaremos os da xente. Pero entón non saberemos anunciar a Boa Noticia de Xesús. Deformaremos a súa mensaxe. A moitos faráselles difícil entender o noso «evanxeo». Non estamos necesitados de abrírmonos a Xesús para deixarnos curar da nosa xordeira?
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
