CURACIÓN
O episodio é coñecido. Xesús cura dez leprosos enviándoos aos sacerdotes para que os autoricen a volver sans ás súas familias. O relato podía terminar aquí. Ao evanxelista, con todo, interésalle destacar a reacción dun deles.
Unha vez curados, os leprosos desaparecen de escena. Nada sabemos deles. Parece coma se nada se produciu nas súas vidas. Con todo, un deles «ve que está curado» e comprende que algo grande se lle regalou: Deus está na orixe daquela curación. Entusiasmado, volve «encomiando a Deus a grandes gritos» e «dando grazas a Xesús».
Polo xeral, os comentaristas interpretan a súa reacción en clave de agradecimiento: os nove son uns desagradecidos; só o que volveu sabe agradecer. Certamente é o que parece suxerir o relato. Con todo, Xesús non fala de agradecimiento. Di que o samaritano volveu «para dar gloria a Deus». E dar gloria a Deus é moito máis que dicir grazas.
Dentro da pequena historia de cada persoa, probada por enfermidades, doenzas e aflicións, a curación é unha experiencia privilexiada para dar gloria a Deus como Salvador do noso ser. Así di unha soada fórmula de san Ireneo de Lion: «O que a Deus lle dá gloria é un home cheo de vida». Ese corpo curado do leproso é un corpo que canta a gloria de Deus.
Creemos sabelo todo sobre o funcionamento do noso organismo, pero a curación dunha grave enfermidade non deixa de sorprendernos. Sempre é un «misterio» experimentarmos en nós como se recupera a vida, como se reafirman as nosas forzas e como crece a nosa confianza e a nosa liberdade.
Poucas experiencias tan radicais e básicas como a sanación, para experimentar a vitoria fronte ao mal e o triunfo da vida sobre a ameaza da morte. Por iso, ao curarnos, ofrécellenos a posibilidade de acoller de forma renovada a Deus que vén a nós como fundamento do noso ser e fonte de vida nova.
A medicina moderna permite hoxe a moitas persoas viviren o proceso de curación con máis frecuencia que en tempos pasados. Habemos agradecer a quen nos curan, pero a sanación pode ser, ademais, ocasión e estímulo para iniciar unha nova relación con Deus. Podemos pasar da indiferenza á fe, do rexeitamento á acolleita, da dúbida á confianza, do temor ao amor.
Esta acolleita sa de Deus pódenos curar de medos, baleiros e feridas que nos fan dano. Pódenos enraizar na vida de xeito máis saudábel e liberado. Pódenos sandar integralmente.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
