NADA DISO ENTRE NÓS
Camiño de Xerusalén, Xesús vai advertindo aos seus discípulos do destino doloroso que lle espera a el e aos que sigan os seus pasos. A inconsciencia dos que o acompañan é incríbel. Aínda hoxe se segue a repetir.
Santiago e Xoán, os fillos do Zebedeu, sepáranse do grupo e achéganse eles sos a Xesús. Non necesitan dos demais. Queren facerse cos postos máis privilexiados e seren os primeiros no proxecto de Xesús, tal como eles o imaxinan. A súa petición non é unha súplica senón unha ridícula ambición: «Queremos que fagas o que che imos a pedir». Queren que Xesús os poña por encima dos demais. Xesús parece sorprendido. «Non sabedes o que estades a pedir». Non lle entenderon nada.
Con paciencia grande invítaos a que se pregunten se son capaces de compartiren o seu destino doloroso. Cando se decatan do que ocorre, os outros dez discípulos énchense de indignación contra Santiago e Xoán. Tamén eles teñen as mesmas aspiracións. A ambición divídeos e enfróntaos. A procura de honores e protagonismos interesados rompen sempre a comuñón da comunidade cristiá. Tamén hoxe. Que pode haber máis contrario a Xesús e ao seu proxecto de servir á liberación das xentes?
O feito é tan grave que Xesús «reúneos» para deixar claro cal é a actitude que ha caracterizar sempre aos seus seguidores. Coñecen sobradamente como actúan os romanos, «xefes dos pobos» e «grandes» da terra: tiranizan ás xentes, sométenas e fan sentir a todos o peso do seu poder. Pois ben, «vós nada diso».
Entre os seus seguidores, todo ha de ser diferente: «O que queira ser grande, sexa o voso servidor; e o que queira ser primeiro, sexa escravo de todos». A grandeza non se mide polo poder que se ten, o rango que se ocupa ou os títulos que se ostentan. Quen ambiciona estas cousas, na Igrexa de Xesús, non se fai máis grande senón máis insignificante e ridículo. En realidade, é un estorbo para promover o estilo de vida querido polo Crucificado. Fáltalle un trazo básico para ser seguidor de Xesús.
Na Igrexa todos temos de ser servidores. Temos de colocarnos na comunidade cristiá, non desde arriba, desde a superioridade, o poder ou o protagonismo interesado, senón desde abaixo, desde a dispoñibilidade, o servizo e a axuda aos demais. O noso exemplo é Xesús. Non viviu nunca «para ser servido, senón para servir». Este é o mellor e máis admirábel resumo do que foi el: servizo a todos.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
