SEGUIMOS CRENDO NA XUSTIZA?
Lucas narra unha breve parábola indicándonos que Xesús contouna para explicar aos seus discípulos «como tiñan que orar sempre e sen desanimárense». Este tema é moi querido para o evanxelista quen, en varias ocasións, repite a mesma idea. Como é natural, a parábola foi lida case sempre coma unha invitación a coidarmos a perseveranza da nosa oración a Deus.
Con todo, se observamos o contido do relato e a conclusión do mesmo Xesús, vemos que a clave da parábola é a sede de xustiza. Ata catro veces repite a expresión «facer xustiza». Máis que modelo de oración, a viúva do relato é o exemplo admirábel de loita pola xustiza no medio dunha sociedade corrupta que abusa dos máis débiles.
A primeira personaxe da parábola é un xuíz que «nin teme a Deus nin lle importan os homes». É a encarnación exacta da corrupción que denuncian repetidamente os profetas: os poderosos non temen a xustiza de Deus e non respectan a dignidade nin os dereitos dos pobres. Non son casos illados. Os profetas denuncian a corrupción do sistema xudicial en Israel e a estrutura machista daquela sociedade patriarcal.
A segunda personaxe é unha viúva indefensa no medio dunha sociedade inxusta. Por unha banda, vive sufrindo os atropelos dun «adversario» máis poderoso do que ela. Por outra, é vítima dun xuíz ao que non lle importa en absoluto a súa persoa nin o seu sufrimento. Así viven millóns de mulleres de todos os tempos na maioría dos pobos.
Na conclusión da parábola, Xesús non fala da oración. Primeiro de nada, pide confianza na xustiza de Deus: «Non fará Deus xustiza aos seus elixidos que lle gritan día e noite?». Estes elixidos non son «os membros da Igrexa» senón os pobres de todos os pobos que claman pedindo xustiza. Deles é o reino de Deus.
Logo, Xesús fai unha pregunta que é todo un desafío para os seus discípulos: «Cando veña o Fillo do Home, atopará esta fe na terra?». Non está pensando na fe como adhesión doutrinal, senón na fe que alenta a actuación da viúva, modelo de indignación, resistencia activa e coraxe para reclamar xustiza aos corruptos.
É esta a fe e a oración dos cristiáns satisfeitos das sociedades do benestar? Seguramente, ten razón J. B. Metz cando denuncia que na espiritualidade cristiá hai demasiados cánticos e poucos gritos de indignación, demasiada compracencia e pouca nostalxia dun mundo máis humano, demasiado consolo e pouca fame de xustiza.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
