VIDA ESTÉRIL
O risco máis grave que nos ameaza a todos é rematarmos vivindo unha vida estéril. Sen dármonos conta imos reducindo a vida ao que nos parece importante: gañar diñeiro, non ter problemas, comprar cousas, saber divertirnos… Pasados uns anos podémonos atopar vivindo sen máis horizonte nin proxecto.
É o máis fácil. Aos poucos imos substituíndo os valores que poderían alentar a nosa vida por pequenos intereses que nos axudan a «ir tirando». Non é moito, pero bástanos con «sobrevivirmos» sen máis aspiracións. O importante é «sentirnos ben».
Estámonos instalando nunha cultura que os expertos chaman «cultura da intrascendencia». Confundimos o valioso co útil, o bo co que nos apetece, a felicidade co benestar. Xa sabemos que iso non é todo, pero tratamos de convencernos de que nos chega e basta.
Con todo, non é fácil vivirmos así, repetíndonos unha e outra vez, alimentándonos sempre do mesmo, sen creatividade nin compromiso algún, con esa sensación estraña de estancamento, incapaces de facérmonos cargo da nosa vida de xeito máis responsábel.
A razón última desa insatisfacción é profunda. Vivir de xeito estéril significa non entrarmos no proceso creador de Deus, permanecer como espectadores pasivos, non entender o que é o misterio da vida, negar en nós o que nos fai máis semellantes ao Creador: o amor creativo e a entrega xenerosa.
Xesús compara a vida estéril dunha persoa cunha «figueira que non dá froito». Para que vai ocupar un terreo en balde? A pregunta de Xesús é inquietante. Que sentido ten vivirmos ocupando un lugar no conxunto da creación se a nosa vida non contribúe a construír un mundo mellor? Contentámonos con pasar por esta vida sen facela un pouco máis humana?
Criar un fillo, construír unha familia, coidar aos pais xa anciáns, cultivar a amizade ou acompañar de cerca a unha persoa necesitada… non é «desaproveitar a vida», senón vivila desde a súa verdade máis plena.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
