PROFETA
Nunha aldea perdida de Galilea, chamada Nazaret, os veciños do pobo reúnense na sinagoga unha mañá de sábado para escoitaren a Palabra de Deus. Logo dalgúns anos vividos buscando a Deus no deserto, Xesús volve ao pobo no que creceu.
A escena é de grande importancia para coñecer a Xesús e entender ben a súa misión. Segundo o relato de Lucas, nesta aldea case descoñecida por todos, vai facer Xesús a súa presentación como Profeta de Deus e vai expoñer o seu programa aplicándose a si mesmo un texto do profeta Isaías.
Logo de ler o texto, Xesús coméntao cunha soa frase: «Hoxe cúmprese esta Escritura que acabades de oír». Segundo Lucas, a xente «tiña os ollos cravados nel». A atención de todos pasa do texto lido á persoa de Xesús. Que é o que nós podemos descubrir hoxe se fixamos os nosos ollos nel?
Xesús actúa movido polo Espírito de Deus. A vida enteira de Xesús está impulsada, conducida e orientada polo alento, a forza e o amor de Deus. Crer na divindade de Xesús non é confesarmos teoricamente unha fórmula dogmática elaborada polos concilios. É ir descubrindo de xeito concreto nas súas palabras e nos seus xestos, na súa tenrura e no seu fogo, o Misterio último da vida que os crentes chamamos «Deus».
Xesús é Profeta de Deus. Non foi unxido con aceite de oliva como se unxía aos reis para transmitirlles o poder de goberno ou aos sumos sacerdotes para investilos de poder sacro. Foi «unxido» polo Espírito de Deus. Non vén gobernar nin rexer. É profeta de Deus dedicado a liberar a vida. Só poderemos seguilo se aprendemos a vivir co seu espírito profético.
Xesús é Boa Noticia para os pobres. A súa actuación é Boa Noticia para a clase social máis marxinada e desvalida: os máis necesitados de oíren algo bo; os humillados e esquecidos por todos. Empezámonos a parecer a Xesús cando a nosa vida, a nosa actuación e amor solidario pode ser captado polos pobres como algo bo.
Xesús vive dedicado a liberar. Entregado a liberar ao ser humano de toda clase de escravitudes. A xente sénteo como liberador de sufrimentos, opresións e abusos; os cegos veno como luz que libera do sensentido e a desesperanza; os pecadores recíbeno como graza e perdón. Seguimos a Xesús cando nos vai liberando de todo o que nos escraviza, empequenece ou deshumaniza. Entón, daquela, creemos nel como Salvador que nos encamiña cara á Vida definitiva.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
