ALÉGRATE
O relato da anunciación a María é unha invitación para espertar en nós algunhas actitudes básicas que habemos coidar para vivirmos a nosa fe de maneira gozosa e confiada. Chega xa con que percorramos paseniño e demoradamente a mensaxe que se pon na boca do anxo.
«Alégrate». É o primeiro que María escoita de Deus, e o primeiro que temos de escoitarmos tamén nós. «Alégrate»: esa é a primeira palabra de Deus para toda criatura. Nestes tempos, que a nós nos parecen de incerteza e escuridade, cheos de problemas e dificultades, o primeiro que se nos pide é non perdermos a alegría. Sen alegría, a vida faise máis difícil e dura.
«O Señor está contigo». A alegría, á que se nos convida, non é un optimismo forzado nin un autoengano fácil. É a alegría interior que nace en quen se enfronta á vida coa convicción de que non está só. Unha alegría que nace da fe. Deus acompáñanos, deféndenos e busca sempre o noso ben. Podemos queixarnos de moitas cousas, porén nunca poderemos dicir que estamos sós, pois non é verdade. Dentro de cada un, no máis fondo do noso ser, está Deus, o noso Salvador.
«Non temas». Son moitos os medos que poden espertar en nós. Medo ao futuro, á enfermidade, á morte. Dános medo sufrir, sentirnos sós, non ser amados. Podemos sentir medo ás nosas contradicións e incoherencias. O medo é malo. Fai dano. O medo afoga a vida, paraliza as forzas, impídenos camiñar. O que necesitamos é confianza, seguridade e luz.
«Achaches graza ante Deus». Non só María, tamén nós temos de escoitarmos estas palabras, pois todos vivimos e morremos sostidos pola graza e o amor de Deus. A vida segue aí, coas súas dificultades e preocupacións. A fe en Deus non é unha receita para resolvermos os problemas diarios. Pero todo é diferente cando vivimos buscando en Deus luz e forza para enfrontármonos a eles.
Nestes tempos, non sempre fáciles, non estamos a necesitar espertar en nós a confianza en Deus e a alegría de sabernos acollidos por el? Por que non nos liberamos un pouco de medos e angustias enfrontándonos á vida desde a fe nun Deus próximo?
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
