AMIZADE DENTRO
DA IGREXA
É a véspera da súa execución. Xesús está celebrando a última cea cos seus. Acaba de lavar os pés aos seus discípulos. Xudas tomou xa a súa tráxica decisión, e logo de tomar o último bocado de mans de Xesús, marchou facer o seu traballo. Xesús di en voz alta o que todos están sentindo: «Meus fillos, xa non estarei convosco por moito tempo».
Fálalles con tenrura. Quere que queden gravados no seu corazón os seus últimos xestos e palabras. «Douvos un mandamento novo: que vos amedes uns a outros; como eu vos amei, amádevos tamén entre vós. O sinal polo que vos coñecerán todos e que sodes discípulos meus será que vos amades uns a outros». Este é o testamento de Xesús.
Xesús fala dun «mandamento novo». Onde está a novidade? A consigna de amar ao próximo está xa presente na tradición bíblica. Tamén os filósofos gregos falan de filantropía e de amor a todo ser humano. A novidade está na forma de amar propia de Xesús: «amádevos como eu vos amei». Así se irá difundindo a través dos seus seguidores o seu estilo de amar.
O primeiro que os discípulos experimentaron foi que Xesús os amou como amigos: «Non vos chamo servos. A vós chameivos amigos». Na Igrexa temos de querérmonos sinxelamente como amigos e amigas. E entre amigos cóidase a igualdade, a proximidade e o apoio mutuo. Ninguén está por encima de ninguén. Ningún amigo é señor dos seus amigos.
Por iso, Xesús curta de raíz as ambicións dos seus discípulos cando os ve discutindo por seren os primeiros. A procura de protagonismos interesados rompe a amizade e a comuñón. Xesús recórdalles o seu estilo: «non vin ser servido senón servir». Entre amigos ninguén se ha impor. Todos teñen de estar dispostos a servir e colaborar.
Esta amizade vivida polos seguidores de Xesús non xera unha comunidade pechada. Ao contrario, o clima cordial e amábel que se vive entre eles disponnos a acollermos a quen necesitan acollida e amizade. Xesús ensinoulles a comer con pecadores e con xentes excluídas e desprezadas. Rifar por apartar aos nenos. Na comunidade de Xesús non estorban os pequenos senón os grandes. Un día, Xesús chamou aos doce, puxo a un neno no medio deles, entre os seus brazos e díxolles: «O que acolle a un neno como este e no meu nome, acólleme a min». Na Igrexa querida por Xesús, os máis pequenos, fráxiles e vulnerábeis han estar no centro da atención e os coidados de todos.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
