CONTRA DA EXCLUSIÓN
Na sociedade xudaica, o leproso non era só un enfermo. Era, antes nada, un impuro. Un ser estigmatizado, sen sitio na sociedade, sen acollida en ningures. Un excluído da vida. O vello libro do Levítico dicíao en termos claros: «O leproso levará as vestiduras rachadas e a cabeza espeluxada… Irá avisando a berros: Impuro! Impuro! Mentres lle dure a lepra será impuro. Vivirá illado e habitará fóra do poboado» (13,45-46).
A actitude correcta, a ordenada polas Escrituras, é clara: a sociedade ten de excluír aos leprosos da convivencia. É o mellor para todos. Unha postura firme de exclusión e rexeitamento. Sempre haberá na sociedade persoas que sobran.
Xesús rebélase ante esta situación. En certa ocasión achégaselle un leproso avisando seguramente a todos do seu estado de impureza. Xesús está só. Talvez os discípulos fuxiron arrepiados. O leproso non pide «ser curado», senón «quedar limpo». O que busca é verse liberado da impureza e do rexeitamento social. Xesús queda conmovido, estende a súa man, «toca» ao leproso e dille: «Quero. Queda limpo».
Xesús non acepta unha sociedade que exclúe a leprosos e impuros. Non admite o rexeitamento social cara aos indesexábeis. Xesús toca ao leproso para liberalo de medos, prexuízos e tabús. E límpao para dicirlle a todos que Deus non exclúe nin castiga a ninguén coa marxinación. É a sociedade, quen pensando só na súa seguridade levanta barreiras e exclúe do seu seo aos indignos.
Hai uns anos puidemos escoitar todos a promesa que o responsábel máximo do Estado facía aos cidadáns: «Varreremos a rúa de pequenos delincuentes». Ao parecer, no interior dunha sociedade limpa, composta por xentes de ben, hai un «lixo» que é necesario retirar para que non nos contamine. Un lixo, por certo, non reciclábel, e mesmo por iso o cárcere actual non está pensado para rehabilitar a ninguén, senón para castigar aos «malos» e defender aos «bos».
Que fácil é pensarmos na «seguridade cidadá» e esquecérmonos do sufrimento de pequenos delincuentes, drogadictos, prostitutas, vagabundos e desarraigados. Moitos deles non coñeceron a calor dun fogar nin a seguridade dun traballo. Atrapados para sempre, nin saben nin poden saír do seu triste destino. E nós, cidadáns exemplares, só temos a ocorrencia de varrelos das nosas rúas. Ao parecer, todo moi correcto e moi «cristián». E tamén moi contrario a Deus.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
