NOVA ESPIRITUALIDADE
«Espiritualidade» é unha palabra desafortunada. Para moitos só pode significar algo inútil, afastado da vida real. Para que pode servir? O que interesa é o concreto e práctico, o material, non o espiritual.
Con todo, o «espírito» dunha persoa é algo valorado na sociedade moderna, pois indica o máis fondo e decisivo da súa vida: a paixón que a anima, a súa inspiración última, o que contaxia aos demais, o que esa persoa vai poñendo no mundo.
O espírito alenta os nosos proxectos e compromisos, configura o noso horizonte de valores e a nosa esperanza. Segundo sexa o noso espírito, así será a nosa espiritualidade. E así será tamén a nosa relixión e a nosa vida enteira.
Os textos que nos deixaron os primeiros cristiáns móstrannos que viven a súa fe en Xesús Cristo como un forte «movemento espiritual». Séntense habitados polo Espírito de Xesús. Só é cristián quen foi bautizado con ese Espírito. «Quen non ten o Espírito de Cristo non lle pertence».
Animados por ese Espírito, viven todo de xeito novo. O que xa de primeiras cambia radicalmente é a súa experiencia de Deus. Xa non viven con «espírito de escravos», angustiados polo medo a Deus, senón con «espírito de fillos» que se senten amados de xeito incondicional e sen límites por un Pai. O Espírito de Xesús failles gritar no fondo do seu corazón: ¡Abbá, Pai! Esta experiencia é o primeiriño que todos deberían atopar nas comunidades de Xesús.
Cambia tamén o seu xeito de viviren a relixión. Xa non se senten «prisioneiros da lei», as normas e os preceptos, senón liberados polo amor. Agora coñecen o que é vivir con «un espírito novo», escoitando a chamada do amor e non con «a letra vella», ocupados en cumprir obrigacións relixiosas. Este é o clima que entre todos temos de coidar e promover nas comunidades cristiás, si queremos vivir como Xesús.
Descobren tamén o verdadeiro contido do culto a Deus. O que agrada ao Pai non son os ritos baleiros de amor, senón que vivamos «en espírito e en verdade». Esa vida vivida co espírito de Xesús e a verdade do seu evanxeo é para os cristiáns o seu auténtico «culto espiritual».
Non debemos esquecer o que Paulo de Tarso dicía ás súas comunidades: «Non apaguedes o Espírito». Unha igrexa apagada, baleira do espírito de Cristo, non pode vivir nin comunicar a súa verdadeira Novidade. Non pode saborear nin contaxiar a súa Boa Noticia. Coidar a espiritualidade cristiá é reavivar a nosa relixión.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
