TOMAR EN SERIO A XESÚS
O episodio de Cesarea de Filipo ocupa un lugar central no Evanxeo de Marcos. Logo dun tempo de conviviren con el, Xesús failles aos seus discípulos unha pregunta decisiva: «Quen dicides vós que son eu?». E no nome de todos, Pedro contéstalle sen dubidar: «Ti es o Mesías». Por fin parece que todo está claro. Xesús é o Mesías enviado por Deus, e os discípulos ségueno para colaboraren con el.
Pero Xesús sabe que non é así. Aínda lles falta aprenderen algo moi importante. É fácil confesar a Xesús con palabras, pero aínda non saben o que significa seguilo de cerca compartindo o seu proxecto e o seu destino. Marcos di que Xesús «comezou a ensinarlles» que debía sufrir moito. Non é un ensino máis, senón algo fundamental que os discípulos terán de ir asimilando aos poucos.
Desde o principio fálalles «con toda claridade». Non lles quere ocultar nada. Teñen de saber que o sufrimento acompañaraos sempre na súa tarefa de abriren camiños ao reino de Deus. Ao final será condenado polos dirixentes relixiosos e morrerá executado violentamente. Só ao resucitar se verá que Deus está con el.
Pedro rebélase ante o que está oíndo. A súa reacción é incríbel. Toma a Xesús consigo e lévao separadamente para «increpalo». Fora o primeiro en confesalo como Mesías. Agora é o primeiro en rexeitalo. Quere facerlle ver a Xesús que o que está dicindo é absurdo. Non está disposto a que siga ese camiño. Xesús ten de cambiar ese xeito de pensar.
Xesús reacciona cunha dureza descoñecida. De súpeto ve en Pedro os trazos do Satán, o tentador do deserto que busca apartalo da vontade de Deus. Vólvese cara aos discípulos e «reprende» literalmente a Pedro con esta palabras: «Ponte detrás de min, Satán»: volve ocupar o teu posto de discípulo. Deixa de tentarme. «Os teus pensamentos non son os de Deus, senón os dos homes».
Logo chama á xente e aos seus discípulos para que escoiten ben as súas palabras. Repetiraas en diversas ocasións. Non han esquecelas xamais. «Se alguén quere vir detrás de min, que renuncie a si mesmo, que cargue coa súa cruz e que me siga».
Seguir a Xesús non é obrigatorio. É unha decisión libre de cada un. Pero temos de tomar en serio a Xesús. Non abonda con confesións fáciles. Se queremos seguilo na súa tarefa apaixonante de facer un mundo máis humano, digno e ditoso, temos de estarmos dispostos a dúas cousas. Primeiro, renunciar a proxectos ou plans que se opoñen ao reino de Deus. Segundo, aceptar os sufrimentos que nos poden chegar por seguirmos a Xesús e identificármonos coa súa causa.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
