BUSCAR DESDE DENTRO
Non se poden deseñar programas ou técnicas que conduzan automáticamente ata Deus. Non hai métodos para atoparse con el de forma segura. Cada un ha seguir o seu propio camiño, pois cada un ten o seu xeito de abrirse ao misterio de Deus. Con todo, non todo favorece en igual medida o espertar da fe.
Hai persoas que nunca falan de Deus con ninguén. É un tema tabú; Deus pertence ao mundo do privado. Pero logo tampouco pensan nel nin o recordan na intimidade da súa conciencia. Esta actitude, bastante frecuente ata entre quen se din crentes, conduce case sempre ao debilitamento da fe. Cando algo non se recorda nunca, termina morrendo por esquecemento e inanición.
Hai, pola contra, persoas que parecen interesarse moito polo relixioso. Gustan de suscitaren cuestións sobre Deus, a creación, a Biblia… Fan preguntas e máis preguntas, pero non agardan a resposta. Non parece interesarlles. Naturalmente, todas as palabras son vas se non hai unha procura sincera de Deus no noso interior. O importante non é falar de «cousas de relixión», senón facerlle sitio a Deus na propia vida.
Outros gustan de discutiren sobre relixión. Non saben falaren de Deus se non é para defenderen a súa propia posición e atacaren a do contrario. De feito, bastantes discusións sobre temas relixiosos non fan senón favorecer a intolerancia e o endurecemento de posturas. Con todo, quen busca sinceramente a Deus escoita a experiencia dos que cren nel e ata a dos que o abandonaron. Eu teño de atopar o meu propio camiño, pero interésame coñecer onde atopan os demais sentido, alento e esperanza para enfrontárense á existencia.
En calquera caso, o máis importante para orientármonos cara a Deus é invocalo no secreto do corazón, a soas, na intimidade da propia conciencia. É aí onde un se abre confiadamente ao misterio de Deus ou onde decide vivir só, de forma atea, sen Deus. Alguén me dirá: «Pero como podo eu invocar a Deus se non creo nel nin estou seguro de nada?». Pois pódese. Esa invocación sincera no medio da escuridade e das dúbidas é, probabelmente, un dos camiños máis puros e humildes para abrírmonos ao Misterio e facernos sensíbeis á presenza de Deus no fondo do noso ser.
O cuarto Evanxeo recórdanos que hai ovellas que «non son deste curro» e viven lonxe da comunidade crente. Pero Xesús di: «Tamén a estas as teño que atraer, para que escoiten a miña voz». Quen busca con verdade a Deus escoita, tarde ou cedo, esta atracción de Xesús no fondo do seu corazón. Primeiro con reservas, talvez. Logo con máis fe e confianza. E un día con alegría fonda.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
