CONFIANZA ABSOLUTA
A nosa vida discorre, polo xeral, de xeito bastante superficial. Poucas veces nos atrevemos a penetrarmos en nós mesmos. Prodúcenos unha especie de vertixe asomármonos á nosa interioridade. Quen é ese ser estraño que descubro dentro de min, cheo de medos e interrogantes, famento de felicidade e farto de problemas, sempre en procura e sempre insatisfeito?
Que postura adoptar ao contemplarmos en nós esa mestura estraña de nobreza e miseria, de grandeza e pequenez, de finitude e infinitude? Entendemos o desconcerto de santo Agostiño, que, cuestionado pola morte do seu mellor amigo, detense a reflexionar sobre a súa vida: «Convertinme nun gran enigma para min mesmo».
Hai unha primeira postura posíbel. Chámase resignación, e consiste en contentármonos co que somos. Instalarnos na nosa pequena vida de cada día e aceptarmos a nosa finitude. Naturalmente, para iso habemos acalar calquera rumor de transcendencia. Pecharmos os ollos a toda sinal que nos invite a mirar cara ao infinito. Permanecermos xordos a toda chamada proveniente do Misterio.
Hai outra actitude posíbel ante a encrucillada da vida. A confianza absoluta. Aceptarmos na nosa vida a presenza salvadora do Misterio. Abrírmonos a ela desde o máis fondo do noso ser. Acoller a Deus como raíz e destino do noso ser. Crermos na salvación que se nos ofrece.
Só desde esa confianza plena en Deus Salvador se entenden esas desconcertantes palabras de Xesús: «Quen vive preocupado pola súa vida, perderaa; en troques, quen non se aferre excesivamente a ela, conservaraa para a vida eterna». O decisivo é abrírmonos confiadamente ao Misterio dun Deus que é Amor e Bondade insondábeis. Recoñecermos e aceptar que somos seres «gravitando en torno a Deus, o noso Pai. Como dicía Paul Tillich, «aceptar sermos aceptados por el».
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
