Á PORTA
DA NOSA CASA
Na sinagoga de Cafarnaún, Xesús liberou pola mañá a un home posuído por un espírito maligno. Agora dísenos que sae da «sinagoga» e marcha á «casa» de Simón e André. A indicación é importante, pois no Evanxeo de Marcos o que sucede nesa casa encerra sempre algún ensino para as comunidades cristiás.
Xesús pasa da sinagoga, lugar oficial da relixión xudía, á casa, lugar onde se vive a vida cotiá xunto aos seres máis queridos. Nesa casa vaise ir xestando a nova familia de Xesús. Nas comunidades cristiás temos de saber que elas non son un lugar relixioso onde se vive da Lei, senón un fogar onde se aprende a vivir de xeito novo arredor de Xesús.
Ao entraren na casa, os discípulos fálanlle da sogra de Simón. Non pode saír a acollelos, pois está prostrada en cama con febre. Xesús non necesita de máis. De novo vai romper o sábado por segunda vez o mesmo día. Para el, o importante é a vida sá das persoas, non as observancias relixiosas. O relato describe con todo detalle os xestos de Xesús coa muller doente.
«Achegouse». É o primeiro que fai sempre: achegarse aos que sofren, mirar de cerca o seu rostro e compartir o seu sufrimento. Logo colleuna da man»: toca á enferma, non teme as regras de pureza que o prohiben; quere que a muller senta a súa forza curadora. Por fin levantouna», púxoa de pé, devolveulle a dignidade.
Xesús está sempre así, no medio dos seus: como unha man tendida que nos levanta, como un amigo próximo que nos infunde vida. Xesús só sabe servir, non ser servido. Por iso a muller curada por el ponse a «servir» a todos. Aprendeuno de Xesús. Os seus seguidores habemos vivirmos acolléndonos e coidándonos uns aos outros.
Pero sería un erro pensar que a comunidade cristiá é unha familia que pensa só nos seus propios membros e vive de costas ao sufrimento dos demais. O relato di que ese mesmo día, «ao pórse o sol», cando terminou o sábado, leváronlle a Xesús toda clase de enfermos e posuídos por algún mal.
Os seguidores de Xesús temos de gravar ben esta escena. Ao chegar a escuridade da noite, a poboación enteira, cos seus enfermos, «apíñase á porta». Os ollos e as esperanzas dos que sofren buscan a porta desa casa onde está Xesús. A Igrexa só atrae de verdade cando a xente que sofre pode descubrir dentro dela a Xesús curando a vida e aliviando o sufrimento. Á porta das nosas comunidades hai moita xente sufrindo. Non o esquezamos.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
