A NAI ACOMPÁÑANOS
Dise que os cristiáns de hoxe vibramos menos perante a figura de María do que os crentes doutras épocas. Quizais somos vítimas inconscientes de moitos receos e sospeitas ante deformacións habidas na piedade mariana.
Ás veces, insistiuse de xeito excesivamente unilateral na función protectora de María, a Nai que ampara aos seus fillos e fillas de todos os males, sen convertelos a unha vida máis evanxélica.
Outras veces, algúns tipos de devoción mariana non souberon exaltar a María como nai sen crearen unha dependencia insá dunha «nai idealizada» e fomentar unha inmadureza e un infantilismo relixioso.
Quizais, esta mesma idealización de María como «a muller única» puido alimentar un certo menosprezo á muller real e ser un reforzo máis do dominio masculino. Polo menos, non deberiamos desatendermos lixeiramente estes reproches que, desde frontes diversas, senos fan aos católicos.
Pero sería lamentábel que empobrecéramos a nosa vida relixiosa esquecendo o agasallo que María pode significar para os crentes.
Unha piedade mariana ben entendida non fecha a ninguén no infantilismo, senón que asegura na nosa vida de fe a presenza enriquecedora do feminino. O mesmo Deus quixo encarnarse no seo dunha muller. Desde entón, podemos dicir que «o feminino é camiño cara a Deus e de Deus» (L. Boff).
A humanidade necesita sempre desa riqueza que asociamos ao feminino porque, aínda que tamén se dá no varón, condensase de xeito especial na muller: intimidade, acolleita, solicitude, agarimo, tenrura, entrega ao misterio, gustación, doazón de vida.
Sempre que marxinamos a María da nosa vida, empobrecemos a nosa fe. E sempre que desprezamos o feminino, pechámonos a canles posíbeis de achegamento a ese Deus que se nos ofreceu nos brazos dunha nai.
Comezamos o ano celebrando a festa de Santa María Nai de Deus. A súa fidelidade e entrega á palabra de Deus, a súa identificación cos pequenos, a súa adhesión ás opcións do seu Fillo Xesús, a súa presenza servidora na Igrexa nacente e, primeiro de nada, o seu servizo de Nai do Salvador, fan dela a Nai da nosa fe e da nosa esperanza.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
