SEGUIMOS ESPERTOS?
Un día, a historia apaixonante dos homes terminará, como tamén vai terminar inevitabelmente a vida de cada un de nós. Os evanxeos poñen en boca de Xesús un discurso sobre este final, e sempre destacan unha exhortación: «vixiade», «estade alerta», «vivide espertos». As primeiras xeracións cristiás deron moita importancia a esta vixilancia. O fin do mundo non chegaba tan pronto como algúns pensaban. Sentían o risco de írense esquecendo aos poucos de Xesús e non querían que os atopase un día «durmidos».
Pasaron moitos séculos desde entón. Como vivimos os cristiáns de hoxe? Seguimos espertos ou fómonos durmindo aos poucos? Vivimos atraídos por Xesús ou distraídos por toda clase de cuestións secundarias? Seguímolo a El ou aprendemos a vivir ao estilo de todos?
Vixiar é primeiro de nada espertar da inconsciencia. Vivimos o «soño» de ser cristiáns cando, en realidade, non poucas veces os nosos intereses, actitudes e estilo de vivir non son os de Xesús. Este «soño» protéxenos de buscar a nosa conversión persoal e a da Igrexa. Se non «espertamos», seguiremos enganándonos a nós mesmos.
Vixiar é vivir atentos á realidade. Escoitar os xemidos dos que sofren. Sentir o amor de Deus á vida. Vivir máis atentos á súa presenza misteriosa entre nós. Sen esta sensibilidade non é posible camiñar tras os pasos de Xesús.
Vivimos ás veces inmunizados ás chamadas do evanxeo. Temos corazón, pero endurecéusenos; temos oídos, pero non escoitamos o que Xesús escoitaba; temos ollos, pero non vemos a vida como a vía El, nin miramos as persoas como El as miraba. Pode ocorrer entón o que Xesús quería evitar entre os seus seguidores: velos como «cegos conducindo a outros cegos».
Se non espertamos, pódenos ocorrer a todos o daqueles da parábola que aínda, ao final dos tempos, preguntaban: «Señor, cando te vimos famento, ou sedento, ou estranxeiro, ou espido, ou enfermo, ou no cárcere, e non te asistimos?»
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
