APRENDERMOS A VIVIR DE XESÚS
A vida dun cristián comeza a cambiar no día que descobre que Xesús é alguén que lle pode ensinar a vivir. Os relatos evanxélicos non cansan de presentarnos a Xesús como Mestre. Alguén que pode ensinar unha «sabedoría única». Esa sabedoría que tanto sorprende aos seus veciños de Nazaret.
De feito, os primeiros que se atoparon con el chamáronse «discípulos», alumnos, é dicir, homes e mulleres dispostos a aprender do seu Mestre Xesús.
Os cristiáns de hoxe temos de preguntármonos se non esquecemos que ser cristiáns é sinxelamente «vivirmos aprendendo» de Xesús. Ir descubrindo desde el cal é a maneira máis humana, máis auténtica e gozosa de enfrontarnos á vida.
Cantos esforzos non se fan hoxe para aprendermos a triunfar na vida: métodos para obter o éxito no traballo profesional, técnicas para conquistar amigos, artes para saír triunfantes nas relacións sociais. Pero onde aprender a ser sinxelamente humanos?
Son bastantes os cristiáns para quen Xesús non é de ningún xeito o inspirador da súa vida. Non acertan a veren que relación poida existir entre Xesús e o que eles viven a diario. Xesús converteuse nunha personaxe a quen cren coñeceren xa desde nenos, cando en realidade segue sendo para moitos o «gran descoñecido». Un Xesús sen consistencia real, incapaz de animar a súa existencia diaria.
E, con todo, ese Xesús mellor coñecido e máis fielmente seguido podería transformar a nosa vida. Non como o mestre afastado que deixou un legado de sabedoría admirábel á humanidade, senón como alguén vivo que, desde o fondo mesmo do noso ser, nos acompaña con paciencia, comprensión e tenrura.
El pode ser o noso mestre de vida. El pódenos ensinar a vivir, non para manipular a outros, senón para servir. Pódenos descubrir que é mellor vivir dando que acaparando. Escoitando a súa mensaxe e seguindo os seus pasos podemos aprender a vivirmos de maneira máis solidaria e menos egoísta e arriscarnos máis por todo o que é bo e xusto e querer ás persoas como as quería el e confiar no Pai como el confiaba.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
