DESCANSO RENOVADOR
É gozoso para un crente atoparse cun Xesús que sabe comprender as necesidades máis fondas do ser humano. Por iso se nos enche a alma de alegría ao escoitarmos a invitación que dirixe aos seus discípulos: «Vinde a un sitio tranquilo para podermos descansar un pouco».
Os humanos necesitamos «facer festa». E quizá hoxe máis do que nunca. Sometidos a un ritmo de traballo inflexíbel, escravos de ocupacións e tarefas ás veces esgotadoras, necesitamos ese descanso que nos axude a liberarnos da tensión, do desgaste e da fatiga acumulada ao longo dos días.
O home e muller contemporáneos terminan con frecuencia por ser uns escravo da produtividade. Tanto nos países socialistas como nos capitalistas, o valor da vida redúcese, na práctica, a produción, a eficacia e o rendemento laboral. Segundo H. Cox, o home e muller actual «comprou a prosperidade ao prezo dun vertixinoso empobrecemento nos seus elementos vitais». O certo é que todos corremos o risco de esquecermos o valor último da vida para afogarnos no activismo, no traballo e na produción.
A sociedade industrial fíxonos máis laboriosos, mellor organizados, máis eficaces, pero, mentres tanto, son moitos os que teñen a impresión de que a vida se lles escapa tristemente de entre as mans. Por iso o descanso non pode ser só a «pausa» necesaria para repoñer as nosas enerxías esgotadas ou a «válvula de escape» que nos libera das tensións acumuladas, para volvermos con novas forzas ao traballo de sempre.
O descanso teríanos que axudar a rexenerar todo o noso ser descubríndonos dimensións novas da nosa existencia. A festa hanos lembrar que a vida non é só esforzo e traballo esgotador. O ser humano está feito tamén para gozar, para xogar, para gozar da amizade, para orar, para agradecer, para adorar… Non habemos esquecer que, por encima de loitas e rivalidades, todos estamos chamados xa desde agora a gozarmos como irmáns dunha festa que un día será definitiva.
Temos de aprender a «facer vacacións» doutra maneira. Non se trata de obsesionarnos con «pasalo ben» custe o que custe, senón de saber gozar con sinxeleza e agradecemento dos amigos, a familia, a natureza, o silencio, o xogo, a música, o amor, a beleza, a convivencia. Non se trata de baleirarnos na superficialidade duns días vividos de maneira aloucada, senón de recuperarmos a harmonía interior, coidarmos máis as raíces da nosa vida, atopármonos connosco mesmos, gozar da amizade e do amor das persoas, «gozar de Deus» a través da creación enteira.
E non esquezamos algo importante. Só temos dereito ao descanso e a festa, se nos cansamos diariamente no esforzo por construírmos unha sociedade máis humana e feliz para todos.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
