O ROSTRO HUMANO DE DEUS
O cuarto evanxeo comeza cun prólogo moi especial. É unha especie de himno que, desde os primeiros séculos, axudou decisivamente aos cristiáns a afondar no misterio encerrado en Xesús. Se o escoitamos con fe sinxela tamén nos pode axudar hoxe a crermos en Xesús de xeito máis profundo. Só nos deteremos nalgunhas afirmacións centrais.
«A Palabra de Deus fíxose carne». Deus non é mudo. Non permaneceu calado, encerrado para sempre no seu Misterio. Deus quíxosenos comunicar. Quixo falarnos, dicirnos o seu amor, explicarnos o seu proxecto. Xesús é sinxelamente o Proxecto de Deus feito carne.
Pero Deus non se nos comunicou por medio de conceptos e doutrinas sublimes que só poden entender os doutos. A súa Palabra encarnouse na vida entrañábel de Xesús, para que o poidan entender ata os máis sinxelos, os que saben conmoverse ante a bondade, o amor e a verdade que se encerra na súa vida.
Esta Palabra de Deus «acampou entre nós». Desapareceron as distancias. Deus fíxose «carne». Habita entre nós. Para atoparnos con el non temos que saír fóra do mundo, senón achegármonos a Xesús. Para coñecelo non hai que estudar teoloxía, senón sintonizar con Xesús, comulgar con el.
«A Deus endexamais o viu ninguén». Os profetas, os sacerdotes, os mestres da lei falaban moito de Deus, pero ningún tiña visto o seu rostro. O mesmo sucede hoxe entre nós: na Igrexa falamos moito de Deus, pero ningún de nós o viu. Só Xesús, «o Fillo de Deus, que está no seo do Pai, é quen o deu a coñecer».
Non temos de esquecer isto. Só Xesús nos contou como é Deus. Só el é a fonte para achegármonos ao seu Misterio. Cantas ideas raquíticas e pouco humanas de Deus temos de desaprender para deixármonos atraer e seducir por ese Deus que se nos revela en Xesús.
Como cambia todo cando captamos por fin que Xesús é o rostro humano de Deus. Todo se fai máis sinxelo e claro. Agora sabemos como nos mira Deus cando sufrimos, como nos busca cando nos perdemos, como nos entende e perdoa cando o negamos. Nel revélasenos «a graza e a verdade» de Deus.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
