SEMENTAR CON FE
En poucos anos estamos a pasar dunha sociedade profundamente relixiosa, onde o cristianismo xogaba un papel decisivo na vida das persoas e na convivencia social, a outro estilo de vida máis laico e incrente, onde o relixioso vai perdendo importancia.
Afeitos a unha «sociedade de cristiandade» onde o relixioso estaba presente visibelmente nas nosas rúas, prazas, escolas e fogares, son moitos os crentes que senten malestar e sofren ante a nova situación.
Máis aínda. Case sen dármonos conta podemos chegar a pensar que o evanxeo perdeu a súa anterior virtualidade, e a mensaxe de Xesús non ten xa garra nin forza de convicción para o home moderno.
Por iso cómpre escoitar con atención a parábola de Xesús. Aínda na súa aparente insignificancia e modestia, o evanxeo segue contendo unha virtualidade poderosa para «salvar» ao home do que o deshumaniza. Dificilmente atoparemos algo ou a alguén que poida dar un sentido máis humano e liberador ás nosas vidas.
É certo que, para exercer a súa forza liberadora, este evanxeo ten de ser presentado con fidelidade, en toda a súa verdade, as súas esixencias e a súa esperanza. Sen deformacións nin covardías. Sen parcialismos intencionados nin manipulacións interesadas.
É certo tamén que o evanxeo esixe unha acollida sincera e unha dispoñibilidade total. E son moitos os factores que, como a riqueza, os intereses egoístas ou a covardía, poden afogar e anular a eficacia da palabra de Xesús.
Pero o evanxeo segue tendo hoxe unha enerxía humanizadora insospeitada. Esquecelo sería un erro lamentábel para a sociedade moderna. En calquera caso, os crentes temos de lembrarmos que non é momento de «cultivar», senón hora de sementar con fe na forza renovadora que se encerra no evanxeo.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
