ACORDATE DE MIN
Segundo o relato de Lucas, Xesús agoniou no medio das burlas e desprezos dos que o rodean. Ninguén parece entender a súa vida. Ninguén parece captar a súa entrega aos que sofren nin o seu perdón aos culpábeis. Ninguén viu no seu rostro a mirada compasiva de Deus. Ninguén parece agora intuír naquela morte misterio algún.
As autoridades relixiosas pola súa vez burlan del con xestos despectivos: pretendeu salvar a outros; que se salve agora a si mesmo. Se é o Mesías de Deus, o «Elixido» por el, xa virá Deus na súa defensa.
Tamén os soldados se suman ás burlas. Eles non creen en ningún enviado de Deus. Rinse do letreiro que Pilato mandou colocar na cruz: «Este é o rei dos xudeus». É absurdo que alguén poida reinar sen poder. Que demostre a súa forza salvándose a si mesmo.
Xesús permanece calado, pero non descende da cruz. Que fariamos nós se o Enviado de Deus buscase a súa propia salvación escapando desa cruz que o une para sempre a todos os crucificados da historia? Como poderiamos crer nun Deus que nos abandonase para sempre á nosa propia sorte?
De súpeto, no medio de tantas burlas e desprezos, unha sorprendente invocación: «Xesús, acórdate de min cando chegues ao teu reino». Non é un discípulo nin un seguidor de Xesús. É un dos dous delincuentes crucificados cabo del.
Lucas propono como un exemplo admirábel de fe no Crucificado. Este home, a punto de morrer axustizado, sabe que Xesús é un home inocente, que non fixo máis que ben a todos. Intúe na súa vida un misterio que a el se lle escapa, pero está convencido de que Xesús non vai ser derrotado pola morte. Do seu corazón nace unha súplica. Só pide a Xesús que non o esqueza: algo poderá facer por el.
Xesús respóndelle de inmediato: «Hoxe estarás comigo no paraíso». Agora están os dous unidos na angustia e a impotencia, pero Xesús acólleo como compañeiro inseparábel. Morrerán crucificados, pero entrarán xuntos no misterio de Deus.
No medio da sociedade descrida dos nosos días, moitos viven desconcertados. Non saben se cren ou non cren. Case sen sabelo, levan no seu corazón unha fe pequena e fráxil. Ás veces, sen saberen por que nin como, angustiados polo peso da vida, invocan a Xesús ao seu xeito. «Xesús, acórdate de min» e Xesús escóitaos: «Ti estarás sempre comigo».
Deus ten os seus camiños para atoparse con cada persoa que non sempre pasan por onde nós pensamos. O decisivo é ter un corazón para abrírmonos ao misterio de Deus encarnado en Xesús.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
