O XESTO SUPREMO
Xesús contou coa posibilidade dun final violento. Non era un inxenuo. Sabe ao que se expón de seguir insistindo no proxecto do reino de Deus. É imposíbel buscar con tanta radicalidade unha vida digna para os «pobres» e os «pecadores» sen provocar a forte reacción daqueles aos que non lles interesa cambio algún.
Certamente, Xesús non é un suicida. Non busca a crucifixión. Nunca quixo o sufrimento nin para os demais nin para el. Toda a súa vida se dedico a combatelo alí onde o atopaba: na enfermidade, nas inxustizas, no pecado ou na desesperanza. Por iso non corre agora tras da morte, pero tampouco se bota para atrás.
Seguirá acollendo a pecadores e excluídos, aínda que a súa actuación irrite no templo. Se terminan condenándoo, morrerá tamén el como delincuente e excluído, pero a súa morte confirmará o que foi a súa vida enteira: confianza total nun Deus que non exclúe a ninguén do seu perdón.
Seguirá anunciando o amor de Deus aos últimos, identificándose cos máis pobres e desprezados do imperio, por moito que moleste nos ambientes próximos ao gobernador romano. Se un día é executado no suplicio da cruz, reservado para escravos, tamén el morrerá coma un escravo desprezábel, pero a súa morte selará para sempre a súa fidelidade ao Deus defensor das vítimas.
Cheo do amor de Deus, seguirá ofrecendo «salvación» a quen sofre o mal e a enfermidade: dará «acollida» aos que son excluídos pola sociedade e a relixión. Regalará o «perdón» gratuíto de Deus a pecadores e xentes perdidas, incapaces de volver á súa amizade. Esta actitude salvadora, que inspira a súa vida enteira, inspirará tamén a súa morte.
Por iso aos cristiáns nos atrae tanto a cruz. Bicamos o rostro do Crucificado. Levantamos os ollos cara a el. Escoitamos as súas últimas palabras… porque na súa crucifixión vemos o servizo último de Xesús ao proxecto do Pai, e o xesto supremo de Deus entregando ao seu Fillo por amor á humanidade enteira.
Para os seguidores de Xesús, celebrar a paixón e morte do Señor é agradecemento emocionado, adoración gozosa ao amor «incríbel» de Deus e nos chamada a vivirmos como Xesús, solidarizándonos cos crucificados.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
