MORREU COMO VIVIU
Como viviu Xesús as súas últimas horas? Cal foi a súa actitude no momento da execución? Os evanxeos non se deteñen a analizar os seus sentimentos. Sinxelamente recordan que Xesús morreu como tiña vivido. Lucas, por exemplo, quixo destacar a bondade de Xesús ata o final, a súa proximidade aos que sofren e a súa capacidade de perdoar. Segundo o seu relato, Xesús morreu amando.
No medio do xentío que observa o paso dos condenados camiño da cruz, unhas mulleres achéganse a Xesús chorando. Non poden velo sufrir así. Xesús «vólvese cara a elas» e míraas coa mesma tenrura con que as mirou sempre: «Non choredes por min, chorade por vós e polos vosos fillos». Así marcha Xesús cara á cruz: pensando máis naquelas pobres nais que no seu propio sufrimento.
Faltan poucas horas para o final. Desde a cruz só se escoitan insultos dalgúns e os gritos de dor dos axustizados. De súpeto, un deles diríxese a Xesús: «Acórdate de min». A súa resposta é inmediata: «Asegúroche que hoxe estarás comigo no paraíso». Sempre fixo o mesmo: quitar medos, infundir confianza en Deus, contaxiar esperanza. Así segue a facer ata o final.
O momento da crucifixión é inesquecíbel. Mentres os soldados o van cravando ao madeiro, Xesús di: «Pai, perdóaos, porque non saben o que están a facer». Así é Xesús. Así viviu sempre: ofrecendo aos pecadores o perdón do Pai, sen que llo merezan. Segundo Lucas, Xesús morre pedindo ao Pai que siga bendicindo aos que o crucifican, que siga ofrecendo o seu amor, o seu perdón e a súa paz a todos, ata aos que o están matando.
Non é estraño que Paulo de Tarso invite aos cristiáns de Corinto a que descubran o misterio que se encerra no Crucificado: «En Cristo estaba Deus reconciliando ao mundo consigo, non tomando conta das transgresións dos homes». Así está Deus na cruz: non acusándonos dos nosos pecados, senón ofrecéndonos o seu perdón.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
