MEDO A CRER
Os humanos preferimos case que sempre o fácil e pasamos a vida tratando de eludirmos aquilo que esixe verdadeiro risco e sacrificio. Retrocedemos ou mesmo nos pechámonos na pasividade cando descubrimos as esixencias e loitas que leva consigo vivirmos con certa fondura.
Dános medo tomar en serio a nosa vida asumindo a propia existencia con responsabilidade total. É máis fácil «instalarse» e «seguir tirando» sen atrevernos a afrontar o sentido último do noso vivir diario.
Cantos homes e mulleres viven, sen saberen como, por que nin cara a onde. E están aí. A vida segue, pero, de momento, que ninguén os moleste. Están ocupados polo seu traballo. Á tardiña espéralles o seu programa de televisión. A vacacións xa están próximas. Que máis hai que buscar?
Vivimos tempos difíciles, e dalgunha maneira hai que defenderse. E entón cada un vai buscando, con maior ou menor esforzo, o tranquilizante que máis lle convén, aínda que dentro de nós se vaia abrindo un baleiro cada vez máis inmenso de falta de sentido e de covardía para vivirmos a nosa existencia en toda a súa fondura.
Por iso, os que facilmente nos chamamos crentes deberiamos escoitar con sinceridade as palabras de Xesús: «Por que sodes tan covardes? Aínda non tedes fe?». Quizá o noso pecado maior contra a fe, o que máis gravemente bloquea a nosa acollida do evanxeo, sexa a covardía. Dicir con sinceridade: non nos atrevemos a tomar en serio todo o que o evanxeo significa. Dános medo escoitarmos as chamadas de Xesús.
Con frecuencia trátase dunha covardía oculta, case inconsciente. Alguén falou da «herexía disfrazada» (Maurice Bellet) dos que defenden o cristianismo mesmo con agresividade, pero non se abren nunca ás esixencias máis fundamentais do evanxeo.
Entón o cristianismo corre o risco de converterse nun tranquilizante máis. Un conglomerado de cousas que hai que crer, cousas que hai que practicar e defender. Cousas que, «tomadas na súa medida», fan ben e axudan a vivir.
Pero entón todo pode quedar falseado. Un pode estar a vivir a súa «propia relixión tranquilizante», non moi afastada do paganismo vulgar, que se alimenta de confort, diñeiro e sexo, evitando de mil maneiras o «perigo supremo» de atopármonos co Deus vivo de Xesús, que nos chama á xustiza, á fraternidade e á proximidade aos pobres.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
