DEUS É PARA XENTE SINXELA
Foi hai moitos anos, en L’École Biblique de Xerusalén, un mestre de exexese iniciábanos na difícil arte de desentrañar o evanxeo de Mateo. Todo parecía pouco para captar o sentido último do texto: crítica textual, análise literaria, estrutura da pasaxe. Un día chegamos a eses versículos nos que Xesús exclama: «Douche grazas, Pai, Señor de ceo e terra, porque escondiches estas cousas aos sabios e entendidos e reveláchelas á xente sinxela». O profesor fixo un longo silencio. Despois díxonos moi amodo: «Non esquezan nunca estas palabras. Todo o demais pódeno esquecer». Foi probabelmente a mellor lección de exexese que recibín nunca. Logo, ao longo dos anos, puiden ver que é así.
Sempre que tiven a impresión de estar cabo dunha persoa próxima a Deus, foi alguén de corazón sinxelo. Ás veces unha persoa sen grandes coñecementos. Outras, alguén de notable cultura, pero sempre un home ou muller de alma humilde e limpa.
En máis dunha ocasión puiden comprobar que non basta falar de Deus para que esperte a fe. Para moita xente, certos conceptos relixiosos están moi gastados, e aínda que un trate de sacarlles todo o vigor e sabor que tiveron na súa orixe, Deus segue como «fosilizado» nas súas conciencias. Con todo, atopei xentes sinxelas que non parecen necesitar grandes ideas nin razoamentos. Intúen enseguida que Deus é «un Deus oculto», e do seu corazón nace espontaneamente unha invocación: «Señor, móstrame o teu rostro».
Atopei tamén persoas que se moven sempre no terreo do útil. Algunhas abandonan a Deus porque lles resulta perfectamente inútil; outras retéñeno e danlle culto porque lles serve. Tamén puiden coñecer a xentes sinxelas que viven dando grazas a Deus. Gozan do bo da vida, soportan con paciencia os males; saben vivir e facer vivir. Non sei como o logran, pero do seu corazón parecen estar sempre brotando loanzas ao Creador. A súa vida é un acerto.
Expuxen moitas veces temas relixiosos e falei de Deus ante xentes moi diversas. En ocasións atopei persoas que expuñan preguntas e máis preguntas sobre toda clase de cuestións teolóxicas, sen mostrar o menor interese por encontrarse con Deus. Pero vin tamén a xente sinxela cuxos ollos brillaban de forma especial cando eu lía textos como este do profeta Isaías: «Eu son o Señor, o teu Deus… Ti es de gran prezo aos meus ollos, es valioso e eu quéroche… Non temas, que estou contigo» (Isaías 43,4); ou cando pronunciaba o Salmo 103: «Como un pai sente tenrura polos seus fillos, así o Señor sente tenrura por quen lle teme. Pois el sabe de que estamos feitos, acórdase de que somos barro» (Salmo 103,13-14). Si, Deus revélase á xente sinxela.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
