SABIO E CURADOR
Non tiña poder cultural como os escribas. Non era un intelectual con estudos. Tampouco posuía o poder sagrado dos sacerdotes do templo. Non era membro dunha familia honorábel nin pertencía ás elites urbanas de Séforis ou Tiberíades. Xesús era un obreiro da construción dunha aldea descoñecida da Baixa Galilea.
Non estudara en ningunha escola rabínica. Non se dedicaba a explicar a lei. Non lle preocupaban as discusións doutrinais. Non se interesou nunca polos ritos do templo. A xente víao como un mestre que ensinaba a entender e vivir a vida de xeito diferente.
Segundo Marcos, cando Xesús chega a Nazaret acompañado polos seus discípulos, os seus veciños fican sorprendidos por dúas cousas: a sabedoría do seu corazón e a forza curadora das súas mans. Era o que máis atraía á xente. Xesús non é un pensador que explica unha doutrina, senón un sabio que comunica a súa experiencia de Deus e ensina a vivir baixo o signo do amor. Non é un líder autoritario que impón o seu poder, senón un curador que sanda a vida e alivia o sufrimento.
E con todo, as xentes de Nazaret non o aceptan. Neutralizan a súa presenza con toda clase de preguntas, sospeitas e receos. Non se deixan ensinar por el nin se abren á súa forza curadora. Xesús non logra achegalos a Deus nin curar a todos, como desexaría.
A Xesús non se lle pode entender desde fóra. Hai que entrar en contacto con el. Deixar que nos ensine cousas tan decisivas como a alegría de vivirmos, a compaixón ou a vontade de crearmos un mundo máis xusto. Deixar que nos axude a vivir na presenza amistosa e próxima de Deus. Cando un se achega a Xesús, non se sente atraído por unha doutrina, senón invitado a vivir de xeito novo.
Por outra banda, para experimentarmos a súa forza salvadora é necesario deixarnos curar por el: recuperar aos poucos a liberdade interior, liberarnos de medos que nos paralizan, atrevernos a saírmonos da mediocridade. Xesús segue hoxe «impondo as súas mans». Só se cura quen cre nel.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
