APRENDER A SEMENTAR COMO XESÚS
Non foi fácil para Xesús levar adiante o seu proxecto. Enseguida se atopou coa crítica e o rexeitamento. A súa palabra non tiña a acollida que era de esperar. Entre os seus seguidores máis próximos empezaba a espertarse o desalento e a desconfianza. Merecía a pena seguir traballando xunto a Xesús? Non era todo aquilo unha utopía imposíbel?
Xesús díxolles o que pensaba. Contoulles a parábola dun sementador para facerlles ver o realismo con que traballaba e a fe inquebrantábel que o animaba. As dúas cousas. Hai, certamente, un traballo infrutuoso que se pode botar a perder, pero o proxecto final de Deus non fracasará. Non hai que ceder ao desalento. Hai que seguir sementando. Ao final haberá colleita abundante.
Os que lle escoitaban a parábola sabían que estaba falando de si mesmo. Así era Xesús. Sementaba a súa palabra en calquera parte onde vía algunha esperanza de que puidese xerminar. Sementaba xestos de bondade e misericordia ata nos ambientes máis insospeitados: entre xentes moi afastadas da relixión.
Xesús sementaba co realismo e a confianza dun labrador de Galilea. Todos sabían que a semente se botaría a perder en máis dun lugar naquelas terras tan desiguais. Pero iso non desalentaba a ninguén: ningún labrador deixaba por iso de sementar. O importante era a colleita final. Algo semellante ocorre co reino de Deus. Non faltan obstáculos e resistencias, pero a forza de Deus dará o seu froito. Sería absurdo deixar de sementar.
Na Igrexa de Xesús non necesitamos acumuladores. O noso non é recoller éxitos, conquistar a rúa, dominar a sociedade, encher as igrexas, impoñer a nosa fe relixiosa. O que nos fai falta son sementadores. Seguidores e seguidoras de Xesús que sementen por onde pasan palabras de esperanza e xestos de compaixón.
Esta é a conversión que habemos promover hoxe entre nós: ir pasando da obsesión por «recollermos» ao labor paciente de «sementar». Xesús deixounos en herdanza a parábola do sementador, non a dos acumuladores de colleitas.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
