COMA OVELLAS SEN PASTOR
Os discípulos, enviados por Xesús para anunciaren o seu Evanxeo, volven entusiasmados. Fáltalles tempo para contarlle ao seu Mestre todo o que fixeron e ensinaron. Ao parecer, Xesús quere escoitalos con calma e invítaos a retirárense «eles sos a un sitio tranquilo a descansar un pouco».
A xente estrágalles todo o seu plan. De todas as aldeas corren buscalos. Xa non é posíbel aquela reunión tranquila que proxectara Xesús a soas cos seus discípulos máis próximos. Cando eles dan chegado ao lugar, o xentío xa o tiña invadido todo. Como reaccionará Xesús?
O evanxelista describe con detalle a súa actitude. A Xesús nunca lle estorba a xente. Fixa a súa mirada na multitude. Sabe mirar, non só ás persoas concretas e próximas, senón tamén a esa masa de xente formada por homes e mulleres sen voz, sen rostro e sen importancia especial. De seguida se esperta nel a compaixón. Non o pode evitar. «Tivo mágoa deles».Lévaos a todos moi dentro do seu corazón.
Nunca os abandonará. «Veos coma ovellas sen pastor»: xentes sen guías para descubriren o camiño, sen profetas para escoitaren a voz de Deus. Por iso, «púxose a ensinarlles con calma», dedicándolles tempo e atención para alimentalos coa súa Palabra curadora.
Un día teremos de revisar ante Xesús, o noso único Señor, como miramos e tratamos a eses xentíos que se nos están marchando aos poucos da Igrexa, talvez porque non escoitan entre nós o seu Evanxeo e porque xa non lles din nada os nosos discursos, comunicados e declaracións.
Persoas sinxelas e boas ás que estamos decepcionando porque non ven en nós a compaixón de Xesús. Crentes que non saben a quen acudiren nin que camiños seguir para atopárense cun Deus máis humano ca o que perciben entre nós. Cristiáns que calan porque saben que a súa palabra non será tida en conta por ninguén importante na Igrexa.
Un día o rostro desta Igrexa cambiará. Aprenderá a actuar con máis compaixón; esquecerase dos seus propios discursos e poñerase a escoitar o sufrimento da xente. Xesús ten forza para transformar os nosos corazóns e renovar as nosas comunidades.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
