NOSTALXIA DE ETERNIDADE
Cando observamos que os anos van deteriorando a nosa saúde e que tamén nós nos imos achegando ao final dos nosos días, algo se rebela no noso interior. Por que hai que morrer, se desde o fondo do noso ser algo nos di que estamos feitos para vivir?
A lembranza de que a nosa vida se vai gastando día a día sen deterse fai nacer en nós un sentimento de impotencia e pena. A vida debería ser máis fermosa para todos, máis gozosa, máis longa. No fondo, todos anhelamos unha vida feliz e eterna.
Sempre sentiu o ser humano nostalxia de eternidade. Aí están os poetas de todos os pobos cantando a fugacidade da vida, ou os grandes artistas tratando de deixar unha obra inmortal para a posteridade, ou sinxelamente os pais querendo perpetuarse nos seus fillos máis queridos.
Aparentemente, hoxe as cousas cambiaron. Os artistas afirman non pretender traballar para a inmortalidade, senón só para a época. A vida vai cambiando de maneira tan vertixinosa que aos pais cústalles recoñecérense nos seus fillos. Con todo, a nostalxia de eternidade segue viva, aínda que talvez se manifeste dunha maneira máis inxenua.
Hoxe téntase por todos os medios deter o tempo dando culto ao novo. O home moderno non cre na eternidade, e por iso mesmo esfórzase por eternizar un tempo privilexiado da súa vida actual. Non é difícil ver como o horror ao envellecemento e o desexo de agarrarse á mocidade levan ás veces a comportamentos próximos ao ridículo.
Ás veces faise burla dos crentes dicindo que, ante o temor á morte, inventan un ceo onde proxectan inconscientemente os seus desexos de eternidade. E apenas ninguén critica ese neorromanticismo moderno de quen busca inconscientemente instalarse nunha «eterna mocidade».
Cando o ser humano busca eternidade, non está a pensar establecerse na terra dunha maneira un pouco máis confortábel para prolongar a súa vida o máis posíbel? O que anhela non é perpetuar para sempre esa mestura de gozos e sufrimentos, éxitos e decepcións que xa coñece, senón atopar unha vida de calidade definitiva que responda plenamente á súa sede de felicidade.
O evanxeo convídanos a «traballarmos por un alimento que non perece, senón que perdura dando vida eterna». O crente preocúpase de alimentar o que hai nel de eterno, arraigando a súa vida nun Deus que vive para sempre e nun amor que é «máis forte do que a morte».
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
