VIVIR SEN ACOLLER A LUZ
Todos imos cometendo ao longo da vida erros e desacertos. Calculamos mal as cousas. Non medimos ben as consecuencias dos nosos actos. Deixámonos levar polo apaixonamento ou a insensatez. Somos así. Con todo, eses non son os erros máis graves. O peor é ter exposta a vida de maneira errónea. Poñamos un exemplo.
Todos sabemos que a vida é un agasallo. Non son eu quen decidín nacer. Non me escollín a min mesmo. Non elixín aos meus pais nin o meu pobo. Todo me foi dado. Xa desde a súa orixe, vivir é recibir. A única maneira de vivir sensatamente é acoller de maneira responsábel o que se me dá.
Con todo, non sempre pensamos así. Cremos que a vida é algo que se nos debe. Sentímonos propietarios de nós mesmos. Pensamos que a maneira máis acertada de vivirmos é organizalo todo en función de nós mesmos. Eu son o único importante. Que importan os demais?
Algúns non saben vivir senón esixindo. Esixen e esixen sempre máis. Teñen a impresión de non recibir nunca o que se lles debe. Son como nenos insaciábeis, que nunca están contentos co que teñen. Non fan senón pedir, reivindicar, lamentarse. Sen apenas darse conta convértense aos poucos no centro de todo. Eles son a fonte e a norma. Teñen de subordinar todo ao seu ego. Todo ha estar instrumentalizado para o seu proveito.
A vida da persoa péchase entón sobre si mesma. Xa non se acolle o agasallo de cada día. Desaparece o recoñecemento e a gratitude. Non é posíbel vivir co corazón dilatado. Séguese falando de amor, pero «amar» agora significa posuír, desexar ao outro, poñelo ao meu servizo.
Esta maneira de enfocar a vida conduce a vivirmos pechados a Deus. A persoa incapacítase para acoller. Non cre na graza, non se abre a nada novo, non escoita ningunha voz, non sospeita na súa vida presencia algunha. É o individuo quen o enche todo. Por iso é tan grave a advertencia do evanxeo de Xoán: «A Palabra era luz verdadeira que aluma a todo home. Veu ao mundo… e o mundo non a coñeceu. Veu á súa casa, e os seus non a recibiron». O noso gran pecado é vivir sen acollermos a luz.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
