O FOGO TRAÍDO POR XESÚS
Polos camiños de Galilea Xesús esforzábase por contaxiar o «fogo» que ardía no seu corazón. Na tradición cristiá ficaron pegadas diversas do seu desexo. Lucas recólleo así: «vin prender lume no mundo: e oxalá estivese xa ardendo!». Un evanxeo apócrifo máis tardío recorda outro dito anterior que pode provir de Xesús: «Quen está preto de min está cerca do lume. Quen está lonxe de min está lonxe do reino».
Xesús desexa que o lume que leva dentro prenda de verdade, que non o apague ninguén, que se estenda por toda a Terra e que o mundo enteiro se abrase. Quen se aproxima a Xesús cos ollos abertos e o corazón esperto vai descubrindo que o «lume» que arde no seu interior é a paixón por Deus e a compaixón polos que sofren. Isto é o que o move e faino vivir buscando o reino de Deus e a súa xustiza ata a morte.
A paixón por Deus e polos pobres vén de Xesús, e só se acende e prende nos seus seguidores ao contacto do seu Evanxeo e do seu espírito renovador. Vai máis aló do convencional. Pouco ten que ver coa rutina da boa orde e a frialdade do normativo. Sen este lume, a vida cristiá termina extinguíndose.
O gran pecado dos cristiáns será sempre deixarmos que este lume de Xesús se vaia apagando. Para que serve unha Igrexa de cristiáns instalados tan comodamente na vida, sen paixón algunha por Deus e sen compaixón polos que sofren? Para que se necesitan no mundo cristiáns incapaces de atraeren, daren luz ou ofreceren calor?
As palabras de Xesús invítannos a deixármonos acender polo seu Espírito sen perdérmonos en cuestións secundarias ou marxinais. Quen non se deixou queimar por Xesús non coñece aínda o poder transformador que el quixo introducir na Terra. Pode practicar correctamente a relixión cristiá, pero non descubriu aínda o máis apaixonante do Evanxeo.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
