UNHA FRASE DURA
É sen dúbida una das frases máis duras de Xesús para os oídos do home contemporáneo: «Esforzádevos por entrardes pola porta estreita». Que pode significar hoxe esta exhortación evanxélica? Teremos de volvermos de novo a un cristianismo tenebroso e ameazador? Temos de entrarmos outra vez polo camiño dun moralismo estreito?
Non é doado captarmos con precisión a intención da imaxe empregada por Xesús. As interpretacións dos expertos difiren. Pero todos coinciden en afirmaren que Xesús exhorta ao esforzo e a renuncia persoal como actitude indispensábel para salvar a vida.
Non podía ser doutro xeito. Aínda que a sociedade permisiva parece esquecelo, o esforzo e a disciplina son absolutamente necesarios. Non hai outro camiño. Se alguén pretende lograr a súa realización polo camiño do agradábel e pracenteiro, pronto descubrirá que cada vez é menos dono de si mesmo. Ninguén alcanza na vida unha meta realmente valiosa sen renuncia e sacrificio.
Esta renuncia non ha ser entendida como un xeito aparvado de facerse dano a si mesmo, privándose da dimensión pracenteira que entraña vivirmos saudabelmente. Trátase de asumirmos as renuncias necesarias para vivirmos de xeito digno e positivo. Así, por exemplo, a verdadeira vida é harmonía. Coherencia entre o que creo e o que fago. Non sempre é fácil esta harmonía persoal. Vivirmos de xeito coherente consigo mesmo esixe renunciarmos ao que contradí a miña propia conciencia. Sen esta renuncia, a persoa non crece.
A vida tamén é verdade. Ten sentido cando a persoa ama a verdade e a busca e camiña tras dela. Pero isto esixe esforzo e disciplina; renunciarmos a tanta mentira e autoengano que desfigura a nosa persoa fainos vivirmos nunha realidade falsa. Sen esta renuncia non hai vida auténtica.
A vida é amor. Quen vive encerrado nos seus propios intereses, escravo das súas ambicións, poderá lograr moitas cousas, pero a súa vida é un fracaso. O amor esixe renunciarmos a egoísmos, envexas e resentimentos. Sen esta renuncia non hai amor, e sen amor non hai crecemento da persoa.
A vida é agasallo, pero é tarefa. Sermos humanos é unha dignidade, pero é tamén un traballo. Non hai grandeza sen desprendemento; non hai liberdade sen sacrificio; non hai vida sen renuncia. Un dos erros máis graves da sociedade permisiva é confundirmos a «felicidade» coa «facilidade». A advertencia de Xesús conserva toda a súa gravidade tamén nos nosos días. Sen renuncia non se gaña nin esta vida nin a eterna.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
