INVITAR AOS POBRES
Xesús viviu un estilo de vida diferente. Quen quere seguilo con sinceridade séntese invitado a vivir de xeito novo e revolucionaria, en contradición co modo «normal» de comportarse que observamos ao noso ao redor.
Como non sentirnos desconcertados e interpelados cando escoitamos palabras coma estas? «Cando deas unha comida ou unha cea, non invites aos teus amigos, nin aos teus irmáns, nin aos teus parentes, nin aos veciños ricos, porque corresponderanche invitándote e xa quedarás pago… Cando deas un banquete, invita aos pobres, eivados e tolleitos, coxos e cegos. Ditoso ti, porque non poden pagarche. Hanche pagaren cando resuciten os xustos».
Invítasenos a actuarmos desde unha actitude de gratuidade e de atención ao pobre, que non é habitual. Chámasenos a compartir sen seguirmos a lóxica dos que sempre buscan cobrar as débedas, aínda a costa de humillar a ese pobre que sempre está en débeda con todos.
Xesús pensa nunhas relacións humanas baseadas nun novo espírito de liberdade, gratuidade e amor fraterno. Un espírito que está en contradición co comportamento normal dentro do sistema, que sempre termina por abandoar aos máis indefensos.
Os seguidores de Xesús temos de sentírmonos chamados a prolongar o seu estilo de vivir, aínda que sexa con xestos moi modestos e humildes. Esta é a nosa misión: introducir na historia ese espírito novo de Xesús; contradicir a lóxica da cobiza e a acumulación egoísta. Non lograremos cambios espectaculares e menos dun xeito inmediato. Pero coa nosa actuación solidaria, gratuíta e fraterna criticaremos o comportamento egoísta como algo indigno dunha convivencia sa.
O que segue de cerca a Xesús sabe que a súa actuación resulta absurda, incómoda e intolerábel para a «lóxica» da maioría. Pero sabe tamén que cos seus pequenos xestos está apuntando á salvación definitiva do ser humano.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
