PARA QUE UNHA FIGUEIRA ESTÉRIL?
Xesús esforzábase de moitas maneiras en espertar na xente a conversión a Deus. Era a súa verdadeira paixón: chegou o momento de buscar o Reino de Deus e a súa xustiza, a hora de dedicarnos a construír unha vida máis xusta e humana, tal como a quere el.
Segundo o evanxeo de Lucas, Xesús pronunciou en certa ocasión unha pequena parábola sobre unha «figueira estéril». Quería desbloquear a actitude indiferente de quen lle escoitaba, sen responder practicamente á súa chamada. O relato é breve e claro.
Un propietario ten plantada no medio do seu viña unha figueira. Durante moito tempo veu a buscar froito nela. Con todo, anos tras ano, a figueira vén defraudando as súas expectativas. Alí segue, estéril no medio da viña.
O dono toma a decisión máis sensata. A figueira non produce froito e está a absorber inutilmente as enerxías do terreo. O máis razoábel é cortala. «Para que vai ocupar un terreo en balde?».
Contra toda sensatez, o viñador propón facer todo o posíbel para salvala. Cavará a terra ao redor da figueira, para que poida contar coa humidade necesaria, e botaralle esterco, para que se alimente. Sostida polo amor, a confianza e a solicitude do seu coidador, a figueira queda convidada a dar froito. Saberá responder?
A parábola foi contada para provocar a nosa reacción. Para que unha figueira sen figos? Para que unha vida estéril e sen creatividade? Para que un cristianismo sen seguimento práctico de Xesús? Para que unha Igrexa sen dedicación ao reino de Deus?
Para que unha relixión que non cambia os nosos corazóns? Para que un culto sen conversión e unha práctica que nos/nos tranquiliza e confirma no noso benestar? Para que preocuparnos tanto de «ocupar» un lugar importante na sociedade se non introducimos forza transformadora coas nosas vidas? Para que falar das «raíces cristiás» de Europa se non é posible ver os «froitos cristiáns» dos seguidores de Xesús?
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
