MALA CONCIENCIA
En teoría, os pobres para a Igrexa han seren o que foron para Xesús: os preferidos, os primeiros que han de atraeren a nosa atención e interese. Pero é só en teoría, pois de feito non ocorre así. E non é cuestión de ideas, senón de sensibilidade ante o sufrimento dos débiles. En teoría, todo cristián dirá que está de parte dos pobres. A cuestión é sabermos que lugar ocupan realmente na vida da Igrexa e dos cristiáns.
É verdade (e hai que dicilo con voz alta), que na Igrexa hai moitas, moitísimas persoas, grupos, organismos, congregacións, misioneiros, voluntarios laicos, que non só se preocupan dos pobres, senón que, impulsados polo mesmo espírito de Xesús, dedican a súa vida enteira e ata a arriscan por defenderen a dignidade e os dereitos dos máis desvalidos, pero cal é a nosa actitude xeneralizada nas comunidades cristiás dos países ricos?
Mentres se trate só de aportarmos algunha axuda ou de darmos un donativo non hai problema especial. As esmolas tranquilízannos para seguirmos vivindo con boa conciencia. Os pobres empezan a inquietarnos cando nos obrigan a suscitarnos que nivel de vida nos podemos permitir, sabendo que cada día morren de fame no mundo non menos de setenta mil persoas.
Polo xeral, entre nós non son tan visíbeis a fame e a miseria. O máis patente é a vida marxinada inxustamente e pouco digna dos pobres. Na práctica, os pobres da nosa sociedade carecen dos dereitos que temos os demais; non merecen o respecto que merece toda persoa normal; non representan nada importante para case ninguén. Atoparnos con eles desacóuganos. Os pobres desenmascaran os nosos grandes discursos sobre o progreso e poñen ao descuberto a mesquindade da nosa caridade. Non nos deixan vivir con boa conciencia.
O episodio evanxélico no que Xesús enxalza á viúva pobre déixanos avergoñados a quen vivimos satisfeitos no noso benestar. Nós, talvez, damos algo do que nos sobra, pero esta muller que «pasa necesidade» sabe dar «todo o que ten para vivir». Cantas veces son os pobres os que mellor nos ensinan a vivirmos de xeito digno e con corazón grande e xeneroso.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
