SEN PERDERMOS A PACIENCIA
Lucas recolle as palabras de Xesús sobre as persecucións e as tribulacións futuras subliñando de xeito especial a necesidade de enfrontármonos á crise con paciencia. O termo empregado polo evanxelista significa enteireza, aguante, perseveranza, capacidade de manterse firme ante as dificultades: é a paciencia activa.
Apenas se fala da paciencia nos nosos días. E, con todo, poucas veces sería tan necesaria coma nestes momentos de grave crise xeneralizada, incerteza e frustración.
Son moitos os que viven hoxe á intemperie e, ao non poderen atopar acubillo en nada que lles ofreza sentido, seguridade e esperanza, caen no desalento, na crispación ou na depresión.
A paciencia da que se fala no evanxeo non é unha virtude propia de homes fortes e avezados. É máis ben a actitude serena de quen cre nun Deus paciente e forte que alenta e conduce a historia, ás veces tan incomprensíbel para nós, coa tenrura e o amor compasivo.
A persoa animada por esta paciencia non se deixa perturbar polas tribulacións e crises dos tempos. Mantén o ánimo sereno e confiado. O seu segredo é a paciencia fiel de Deus, que, malia tanta inxustiza absurda e tanta contradición, segue a súa obra ata cumprir as súas promesas.
Ao impaciente a espera fáiselle longa. Por iso se crispa e vólvese intolerante. Aínda que parece firme e forte, en realidade é débil e sen raíces. Axítase moito, pero constrúe pouco; critica constantemente, pero apenas sementa; condena, pero non libera. O impaciente pode terminar no desalento, no cansazo ou na resignación amarga. Xa non espera nada. Nunca infunde esperanza.
A persoa paciente, pola contra, non se irrita nin se deixa deprimir pola tristeza. Contempla a vida con respecto e ata con simpatía. Deixa aos demais seren eles, non anticipa o xuízo de Deus, non pretende impor a súa propia xustiza.
Nin por iso cae na apatía, no escepticismo ou no abandono de si mesmo. A persoa paciente loita e combate día a día, precisamente porque vive animada pola esperanza. «Se nos fatigamos e loitamos é porque temos posta a esperanza no Deus vivo» (1 Timoteu 4,10).
A paciencia do crente arraiga no Deus «amigo da vida». Malia ás inxustizas que atopamos no noso camiño e dos golpes que dá a vida, malia tanto sufrimento absurdo ou inútil, Deus segue a súa obra. Nel poñemos os crentes a nosa esperanza.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
