ACOMPAÑAR A VIVIR
Un dos trazos máis característicos do amor cristián é saber acudir onda quen pode estar a necesitar a nosa presenza. Ese é o primeiro xesto de María despois de acoller con fe a misión de ser nai do Salvador. Poñerse en camiño e marchar apresa onda outra muller que necesita neses momentos a súa axuda.
Hai unha maneira de amar que temos de recuperar nos nosos días, e que consiste en «acompañarmos a vivir» a quen se atopa afundido na soidade, bloqueado pola depresión, atrapado pola enfermidade ou, sinxelamente, baleiro de alegría e esperanza.
Estamos a consolidar, entre todos, unha sociedade feita só para os fortes, os agraciados, os mozos, os sans e os que son capaces de gozar e gozar da vida.
Estamos a fomentar así o que se chamou o «segregarismo social» (Jürgen Moltmann). Xuntamos aos nenos nas garderías, instalamos aos enfermos nas clínicas e hospitais, gardamos aos nosos anciáns en asilos e residencias, encerramos aos delincuentes nos cárceres e poñemos aos drogadictos baixo vixilancia…
Así, todo está en orde. Cada un recibe alí a atención que necesita, e os demais podémonos dedicar con máis tranquilidade a traballar e gozarmos da vida sen sermos molestados. Procuramos rodearnos de persoas sen problemas que poñan en perigo o noso benestar, e logramos vivir «bastante satisfeitos».
Só que así non é posíbel experimentarmos a alegría de contaxiar e dar vida. Explícase que moitos, aínda logrando un nivel elevado de benestar, teñan a impresión de que a vida se lles está a escapar tediosamente entre as mans.
Quen cre na encarnación de Deus, que quixo compartir a nosa vida e acompañarnos en nosa indixencia, séntese chamado a vivir doutra maneira.
Non se trata de facer «cousas grandes». Quizá, sinxelamente, ofrecer a nosa amizade a ese veciño afundido na soidade, estar preto de ese mozo que sofre depresión, ter paciencia con ese ancián que busca ser escoitado por alguén, estar onda eses pais que teñen ao seu fillo no cárcere, alegrar o rostro dese neno triste marcado pola separación dos seus pais…
Este amor que nos leva a compartirmos as cargas e o peso que ten que soportar o irmán é un amor «salvador», porque libera da soidade e introduce unha esperanza nova en quen sofre, pois séntese acompañado na súa aflición.
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
