DO MEDO AO AMOR
Non se trata dunha frase máis. Este mandato, cargado de misterio e de promesa, é a clave do cristianismo: «Como o Pai me amou, así vos amei eu: permanecede no meu amor». Estamos a tocar aquí o corazón mesmo da fe cristiá, o criterio último para discernir a súa verdade. Unicamente «permanecendo no amor» podemos camiñar na verdadeira dirección. Esquecer este amor é perdérmonos nós mesmos, entrarmos por camiños non cristiáns, deformarlo todo, desvirtuar o cristianismo desde a súa raíz.
E, con todo, non sempre permanecemos neste amor. Na vida de bastantes cristiáns houbo e aínda hai demasiado temor, demasiada falta de confianza filial en Deus. A predicación que alimentou a eses cristiáns esqueceu demasiado o amor de Deus, afogando así aquela alegría inicial, viva e contaxiosa que tivo o cristianismo.
Aquilo que un día foi «Boa Noticia», porque anunciaba ás xentes «o amor insondábel» de Deus, converteuse para bastantes na mala noticia dun Deus ameazador, que é rexeitado case instintivamente porque non deixa ser nin vivir.
Con todo, a fe cristiá só pode ser vivida, sen traizoar a súa esencia, como experiencia positiva, confiada e gozosa. Por iso, neste momento en que moitos abandonan un determinado «cristianismo» –o único que coñecen–, temos de preguntarnos se, na xestación deste abandono, e xunto con outros factores, non se agocha unha reacción colectiva contra un anuncio de Deus pouco fiel ao evanxeo.
A aceptación de Deus ou o seu rexeitamento xógase, en gran parte, no modo en que o sentimos para nós. Se o percibimos só coma un vixiante implacábel da nosa conduta, faremos calquera cousa para evitalo e fuxir del. Se o experimentamos como amigo que impulsa a nosa vida, buscarémolo con gozo. Por iso, un dos servizos máis grandes que a Igrexa pode facer ao ser humano é axudarlle a pasar do medo ao amor de Deus.
Sen dúbida hai un temor a Deus que é san e fecundo. A Escritura considérao «o comezo da sabedoría». É o temor de malograrmos a nosa vida pechándonos a el. Un temor que esperta á persoa na superficialidade e faina volverse cara a Deus. Pero hai un medo a Deus que é malo e non achega a Deus. Pola contra, afasta cada vez máis del. É un medo que deforma o verdadeiro ser de Deus, facéndoo inhumano. Un medo danoso, sen fundamento real, que afoga a vida e o crecemento san da persoa.
Para moitos, este pode ser o cambio decisivo. Pasarmos do medo a Deus, que non xera senón rexeitamento máis ou menos disimulado, a unha confianza nel que fai brotar en nós esa alegría prometida por Xesús: «Díxenvos isto para que a miña alegría estea en vós, e a vosa alegría chegue á plenitude».
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
