NON DÁ O MESMO
O pluralismo é un feito innegábel. Pódese mesmo afirmar que é un dos trazos máis característicos da sociedade moderna. Fraccionouse en mil cachos aquel mundo monolítico de hai uns anos. Hoxe conviven entre nós toda clase de posicionamentos, ideas ou valores.
Este pluralismo non é só un dato. É un dos poucos dogmas da nosa cultura. Hoxe todo pode ser discutido. Todo menos o dereito de cada un a pensarmos como lle pareza e a ser respectado no que pensa. Certamente, este pluralismo pódenos estimular á procura responsábel, ao diálogo e á confrontación de posturas. Pero pódenos levar tamén a graves retrocesos.
De feito, non poucos están a caeren nun relativismo total. Todo dá o mesmo. Como di o sociólogo francés G. Lipovetsky, «vivimos na hora dos feelings». Xa non existe verdade nin mentira, beleza nin fealdade. Nada é bo nin malo. Vívese de impresións, e cada un pensa o que quere e fai o que lle apetece.
Neste clima de relativismo está a chegarse a situacións realmente decadentes. Deféndense as crenzas máis peregrinas sen o mínimo rigor. Preténdese resolver con catro tópicos as cuestións máis vitais do ser humano. Algo quere dicir A. Finkielkraut cando afirma que «a barbarie estase a apoderar da cultura».
A pregunta é inevitábel. Pódese chamar «progreso» a todo isto? É bo para a persoa e para a humanidade poboarmos a mente de calquera idea ou enchermos o corazón de calquera crenza, renunciando a unha procura honesta de maior verdade, bondade e sentido da existencia?
O cristián está chamado hoxe a vivir a súa fe en actitude de procura responsábel e compartida. Non dá igual pensar calquera cousa da vida. Temos de seguirmos buscando a verdade última do ser humano, que está moi lonxe de quedar explicada satisfactoriamente a partir de teorías científicas, sistemas psicolóxicos ou visións ideolóxicas.
O cristián está chamado tamén a vivir sandando esta cultura. Non é o mesmo gañar diñeiro sen escrúpulo algún que desempeñar honradamente un servizo público, nin é igual dar berros a favor do terrorismo que defender os dereitos de cada persoa. Non dá o mesmo abortar do que acoller a vida. Nin é igual «facer o amor» de calquera xeito que amar de verdade ao outro. Non é o mesmo ignorar aos necesitados ou traballar polos seus dereitos. O primeiro é malo e dana ao ser humano. O segundo está cargado de esperanza e promesa.
Tamén no medio do actual pluralismo seguen ecoando as palabras de Xesús: «O que me ama gardará a miña palabra e o meu Pai amarao».
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
