A CORDIALIDADE
Non é a manifestación sensíbel dos sentimentos o mellor criterio para verificarmos o amor cristián, senón o comportamento solícito polo ben do outro. Polo xeral, un servizo humilde ao necesitado encerra, case sempre, máis amor do que moitas palabras conmovedoras.
Pero insistiuse ás veces tanto no esforzo da vontade que chegamos a privar á caridade do seu contido afectivo. E, con todo, o amor cristián que nace do profundo da persoa inspira tamén os sentimentos, e tradúcese en afecto cordial.
Amar ao próximo esixe facerlle ben, pero significa tamén aceptalo, respectalo, valorar o que hai nel de amábel, facerlle sentir a nosa acollida e o noso amor. A caridade cristiá induce á persoa a adoptar unha actitude cordial de simpatía, solicitude e afecto, superando posturas de antipatía, indiferenza ou rexeitamento.
Naturalmente, o noso modo persoal de amar vén condicionado pola sensibilidade, a riqueza afectiva ou a capacidade de comunicación de cada un. Pero o amor cristián promove a cordialidade, o afecto sincero e a amizade entre as persoas.
Esta cordialidade non é mera cortesía exterior esixida pola boa educación, nin simpatía espontánea que nace ao contacto coas persoas agradábeis, senón a actitude sincera e purificada de quen se deixa vivificar polo amor cristián.
Talvez non subliñamos hoxe suficientemente a importancia que ten o cultivo desta cordialidade no seo da familia, no ámbito do traballo e en todas as nosas relacións. Con todo, a cordialidade axuda ás persoas a sentirse mellor, suaviza as tensións e conflitos, achega posturas, fortalece a amizade, fai crecer a fraternidade.
A cordialidade axuda a liberármonos de sentimentos de indiferenza e rexeitamento, pois oponse directamente á nosa tendencia a dominar, manipular ou facer sufrir ao próximo. Os que saben comunicarn afecto de xeito san e xeneroso crean na súa contorna un mundo máis humano e habitábel.
Xesús insiste en despregar esta cordialidade non só ante o amigo ou a persoa agradábel, senón ata ante quen nos rexeita. Recordemos unhas palabras súas que revelan o seu estilo de ser: «Se saudades só aos vosos irmáns, que facedes de extraordinario?».
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
