O OUTRO FILLO
Sen dúbida, a parábola máis cativadora de Xesús é a do «Pai bo», mal chamada «parábola do Fillo pródigo». Precisamente este «fillo menor» atraeu case sempre a atención de comentaristas e predicadores. A súa volta ao fogar e a acollida incríbel do pai conmoveron a todas as xeracións cristiás.
Con todo, a parábola fala tamén do «fillo maior», un home que permanece onda o seu pai sen imitar a vida desordenada que o seu irmán leva lonxe do fogar. Cando lle informan da festa organizada polo seu pai para acoller ao fillo perdido, queda desconcertado. O retorno do irmán non lle produce alegría, coma ao seu pai, senón rabia: «Indígnase e négase a entrar» na festa. Nunca se marchou de casa, pero agora séntese como un estraño entre os seus.
O pai sae convidalo co mesmo agarimo con que acolleu ao seu irmán. Non lle grita nin lle dá ordes. Con amor humilde «trata de persuadilo» para que entre na festa da acollida. É entón cando o fillo explota, deixando ao descuberto todo o seu resentimento. Pasou toda a súa vida cumprindo ordes do pai, pero non aprendeu a amar como ama el. Só sabe esixir os seus dereitos e denigrar ao seu irmán.
Esta é a traxedia do fillo maior. Nunca se marchou de casa, pero o seu corazón estivo sempre lonxe. Sabe cumprir mandamentos, pero non sabe amar. Non entende o amor do seu pai a aquel fillo perdido. El non acolle nin perdoa, non quere saber nada do seu irmán. Xesús conclúe a súa parábola sen satisfacer a nosa curiosidade: entrou na festa ou ficou fóra?
Envoltos na crise relixiosa da sociedade moderna, habituámonos a falar de crentes e increntes, practicantes e afastados, matrimonios bendicidos pola Igrexa e parellas en situación irregular… Mentres nós seguimos clasificando aos seus fillos e fillas, Deus séguenos esperando a todos, pois non é propiedade só dos bos nin dos practicantes. É Pai de todos.
O «fillo maior» interpélanos aos que cremos vivirmos onda el. Que estamos a facer os que non abandonamos a Igrexa? Asegurar a nosa supervivencia relixiosa observando o mellor posíbel o prescrito ou ser testemuñas do amor grande de Deus a todos os seus fillos e fillas? Estamos a construírmos comunidades abertas que saben comprender, acoller e acompañar a quen busca a Deus entre dúbidas e interrogantes? Levantamos barreiras ou tendemos pontes? Ofrecémoslles amizade ou mirámolos con receo?
José Antonio Pagola
Tradutor: Xaquin Campo Freire
